Whatever You Have Right Now Is Enough

Եկեղեցիին կ’ըսենք. «Ժողովուրդ ջան, ձեր երկու լուման տուէք եկեղեցիին»։ «Երկու լուման, երկու լուման». այս դարձուածքը կ’ըսենք։ Ատիկա ուրկէ՞ն կու գայ։ Այսօր կը հանդիպինք այդ ասելիքին. այսօրուան Աւետարանէն է՝ Ղուկասու Աւետարանէն։

Յիսուս կը դիտէր, երբ մարդիկ տաճարին մէջ կու գային։ Երկու մարդ եկած էին. մէկը այրի տիկին մըն էր, միւսը՝ հարուստ մարդ մը։ Երկուքն ալ եկած էին տաճարին իրենց նուէրները ներկայացնելու։ Այրի կինը իր ունեցած ամբողջը տուաւ, որ քիչ էր։ Հարուստ մարդը եկաւ եւ իր հարստութենէն շատ մեծ նուէր տուաւ տաճարին։

Յիսուս ըսաւ իր շուրջը հաւաքուած մարդոց, որ իսկապէս այս կնոջ նուէրը ընդունելի պիտի ըլլայ Աստուծոյ արքայութեան համար։ Եւ ասիկա հետաքրքիր է։ Բնականաբար մեզի համար դիւրին է հասկնալ, որ Յիսուսի համար մեր առատաձեռնութիւնը կապ ունի մեր վիճակին հետ։ Երբ մեր շատէն քիչ կու տանք, թէեւ այդ մեծ է ուրիշին տուածին համեմատ, ատիկա չի նշանակեր, որ տուածնիս առատաձեռն է։ Բայց երբ մեր ունեցած քիչէն կու տանք, այդ իրական առատաձեռնութիւն է։

Կինը կրնար ինքն իրեն ըսել. «Ինձի՛ պահեմ, որովհետեւ դրամ չունիմ»։ Սակայն իր մտածումը, իր միտքը, իր սիրտը ապագային մէջ էր՝ Աստուծոյ հետ, եւ ատոր համար ինք իր դրամները ծախսեց։

Երբ Ոսկեբերանին մեկնութիւնը կը կարդամ այս կարճ պատմութեան մասին՝ նոյն հասկացողութեամբ, բայց ուրիշ ձեւով, քիչ մը այսպէս դարձնելով՝ յանկարծ կը հասկնամ, թէ Յիսուս իսկապէս ինչ կը փորձէ մեզի ըսել. ինչ որ ունիս կեանքիդ մէջ, բաւական է, որ երկինք հասնիս։

Պէտք չէ մտածես, որ բաւական չունիմ, կամ պակասի մէջ եմ, կամ աւելիի պէտք ունիմ մինչեւ որ պատրաստ ըլլամ՝ դառնալու այն մարդը, որ պէտք է ըլլամ, կամ ընդունելի ըլլամ։ Ինչ որ ունիս այս պահուն՝ կը բաւէ։ Բայց ինչպէ՞ս կրնանք իրականացնել սուրբ դառնալու մեր կարելիութիւնը։ Մեր բարի կամքն է, մեր բարի սիրտն է։ Երբ բարի կամքով եւ բարի սրտով պատրաստ ենք տալու մեր քիչ ունեցածէն, ատիկա կը բաւէ։ Եւ յաւիտենական կեանքը ձրիաբար կու գայ Աստուծոյ շնորհքով։

The passage that we read today is beautiful and very simple. I’ve preached to children about it, and I think even children understand inherently what Jesus Christ is trying to say. It’s not complicated. He’s trying to define for us the nature of generosity. But it’s highlighted in the Gospel because we have to give it its due. We have to spend some time reflecting on and meditating on what generosity truly is in our lives.

To sum up the story very briefly, we hear about Christ being in the Temple. Two individuals come to give their donations to the Temple. One is a widow who, by the fact that she is identified as a widow in the Gospel, we understand to be a person of extremely modest means. The other is a wealthy member of the community.

In the Gospel reading, we hear that the widow gives her last two cents, if you will. In Armenian, we have a phrase often associated with giving a donation to the church: “yergou louman,” taken directly from the two mites referred to in this passage. “Give your two cents to the church.” Of course, we’re not asking people literally to give two cents. We’re asking them to give in the same spirit in which this poor widow donated to the Temple in her time: she had very little, and she gave whatever she did have.

This is contrasted with the wealthy individual, who has a great deal and gives a very large donation. But it is noted that, relatively speaking, he has given nowhere near as much as the widow. He doesn’t have to walk out of the Temple that day and wonder, “How am I going to feed myself? Where am I going to sleep? How am I going to live, because I have nothing left?” The widow, however, may have to walk out of the Temple and wrestle with those concerns.

We have here what is, on the surface, a basic representation of the nature of generosity. Christ emphasizes the generosity of the widow by saying that her offering is acceptable, her offering is received by her Father in heaven, and she will inherit the kingdom of heaven.

We may walk away from this passage understanding that we should give what we can. We should not glorify people who have a lot and give what seems like a lot, but is really very little compared with what they have, because they are not giving until it hurts. So, let’s give what we can.

What I shared in my Armenian message was a beautiful commentary by Saint John Chrysostom. It doesn’t revolutionize the interpretation of this passage, but it turns it just a little, so that we look at it from a different perspective. At least for me, I found something extremely uplifting, encouraging, and empowering in this message: whatever you’ve got right now, it’s enough.

Whatever that widow walked into the Temple with that day, it was enough for her to be saved. So it was for that man, and so it is for you and me. We all have enough. Yet we spend so much time in our lives focused upon—and suffering beneath the weight of—the concern, “Do I have enough? Do I have enough to secure my life and the lives of those around me? Enough to be considered successful? Enough to be popular? Enough for me simply to feel that it’s safe, that I can relax and calm down? Do I have enough, and when will it ever be enough?”

What Christ is telling us through the example of this modest widow, who walks into the Temple and gives whatever is in her pocket, is that whatever you bring in here is enough for you to be saved. At the end of the day, what we really spend in order for whatever we possess to become enough is our goodwill and our love. That is what makes up the difference between what we have and what is needed—not whatever the world demands of us.

Today, I want you to remember that, in God’s eyes, you walked into this church with enough, and you will leave this church today with enough. But I want you to reflect upon how you can use the goodwill that he established in your heart to do as Saint John said of the widow. He said, “She robbed herself to be given the gift of eternal life.” Then Saint John Chrysostom corrected himself: “No, she did not rob herself. She gave herself the free gift of eternal life.”

Each and every one of us today, by exercising the goodwill that the Holy Spirit has established within us—being guided by its salvation, hope, and love—can have this reassurance. The symbol of the Holy Spirit is present in our midst today in the form of the Holy Muron, which we are going to use to bless this water. May it guide and strengthen us, and give us the hope and confidence to know that, in the eyes of our Lord and Savior Jesus Christ, we have enough.