Wise Stewardship and the Example of Saint Stephen

Յանուն Հօր եւ Որդւոյ եւ Հոգւոյն Սրբոյ. Ամէն։

Այսօրվա Ավետարանին մեջ մենք կկարդանք շատ գեղեցիկ առակ մը, որ Հիսուս կպատմե ամենքիս, թե ինչպես տեր մը կար, և այդ տիրոջ երեք ծառաները իրմե որոշակի գումար ստացան։ Այդ ընթերցման մեջ տարբեր ձևով նշվում է այդ գումարը, այդ դրամի տեսակը, բայց կրնանք հասկնալ, որ իրենց տիրոջ կողմե ոսկի ստացած էին։ Իրենց վստահվեցավ, որ իր բացակայության ընթացքին պետք է ղեկավարեն իր կալվածքը և տերությունը։ Ինքը պիտի վերադառնար և զիրենք պատասխանատվության կանչեր այդ ժամանակի ընթացքին իրենց գործունեություններուն համար։

Այդ երեքեն երկու ծառաները օգտագործեցին և ներդրեցին իրենց ստացած գումարը և կարողացան մեծացնել իրենց տիրոջ ոսկիները։ Երրորդը, վախնալով, որ իր տերը խիստ պիտի ըլլար և պիտի դատապարտեր զինք, եթե ինքը ներդներ և օգտագործեր այդ ոսկին, պահեց գումարը և չօգտագործեց զայն տիրոջ բացակայության ընթացքին՝ մտածելով. «Գոնե կրնամ իրեն ետ տալ այն, ինչ որ ինքը տվեց ինծի»։

Երբ տերը վերադարձավ, գովաբանեց այն երկուքը, որոնք օգտագործած էին գումարը, և ըսավ, որ իրենք համարձակորեն և որպես բարի ծառաներ օգտագործած էին այն, ինչ որ տերը վստահած էր իրենց։ Ըստ այդմ՝ ինքը պիտի պատվել զիրենք։ Բայց երրորդը, որ գումարը պահած և թաքցուցած էր, պատժեց՝ ըսելով. «Դուն, որ վախկոտ էիր՝ գիտնալով, որ խիստ եմ և ինչ կակնկալեմ ձեզմե, պահեցիր այդ գումարը և իմ ուզածս չարեցիր»։

Ուրեմն, ասիկա բոլորիս համար կարևոր դաս է։ Պետք է հիշենք, թե մեր կյանքին մեջ տարբեր օրհնություններ կստանանք Տիրոջ կողմե, և Տերը մեզի կվստահի, որ օգտագործենք այն, ինչ որ ստացած ենք։ Ոսկին ի՞նչ է։ Մեր կյանքն է, այս աշխարհին վրա մեր ժամանակը, Աստուծմե ստացած մեր նվերներն ու պարգևները։ Նույնիսկ մեր ժամանակը նվեր է։

Վաղը պիտի նշենք Սուրբ Ստեփանոս Նախավկայի տոնը։ Ասիկա շատ լավ օրինակ է, որովհետև «նախավկա» կնշանակե, որ ինքը Հոգեգալուստեն հետո Քրիստոսի համար առաջին մարտիրոսը՝ նահատակը եղավ։ Ինքը իր հավատքը և տաղանդները նվիրեց Աստուծո և Հիսուսի ծառայության ու անոր համար նահատակվեցավ։ Անոր համար մինչև այսօր կհիշենք զինք որպես նախասարկավագը՝ առաջին սարկավագը, առաջին ծառան, որ այդ ոլորտին մեջ ծառայեց, և քրիստոնեության առաջին նահատակը։

Ինքը հասկցավ, որ ինչ որ ուներ՝ իրը չէր։ Ինչ որ ուներ՝ Աստուծմե էր և պետք է օգտագործեր ի փառս Աստուծո։ Ինքզինքը այդ ձևով նվիրեց և, այո՛, ամենաբարձր ձևով վճարեց այդ նվիրումին համար։ Սակայն մինչև հիմա կփառաբանենք իր զոհաբերությունն ու նվիրումը և կփորձենք շարունակել իր օրինակով։

In today’s Gospel reading, there is a very famous passage from the Gospel of Luke called the Parable of the Talents. I’ll briefly sum it up for you if you did not read the Gospel lesson in our bulletin.

This Gospel reading is a parable Christ tells us about three servants who were entrusted by their master with a certain sum of money. While he was gone, they were asked to run his estate effectively. Those three servants did so according to their consciences. Two of them used those funds wisely, invested them, and were able to see some return. The first gained more than the second, but the second also saw a return on what his master had entrusted to him.

The third was afraid of the master, saying, “He is a strict man, prone to punish those who disappoint him. I am afraid that if I try to use this money, I am going to lose it, in which case I am going to be in trouble. I am going to hide it. If I hide it, then at least I can give back what was given to me.”

The master returns home and brings all the servants to account for what they have done in his absence. The first two servants, who were bold in utilizing what was entrusted to them, are rewarded in proportion to the way they wisely used it. The third, who hid the funds given to him, was punished. The master said, “You knew I was strict, and you knew that I would hold you to account, yet you did not do what I expected you to do, which was to use wisely that which I gave you.”

This is meant to reinforce for us that, in our lives, each and every one of us is entrusted with truly invaluable gifts, beginning with the gift of life and extending to the talents each of us has and the blessings we receive daily—from our families to the opportunities we encounter throughout our lives. Each one is given and entrusted to us by our Lord so that we may use it wisely and eventually give an accounting of that which was given to us.

Particularly on this occasion, as we enter the Christmas season, with the giving of gifts and questions about what people need, do not need, or want, it is important for us to understand this another way. Saint John Chrysostom, commenting on this passage, says that the person who has a second coat is actually holding the coat of the person who does not have one. Saint Basil says that the full cupboards of your house are the storeroom of the poor. Saint Ambrose says that all we return to God as our own is our virtue; everything else belongs to others.

It may be liberating for us during this time, as we are overwhelmed with all the stuff in our lives, to imagine that none of it actually belongs to us. The gifts you are going to receive at Christmas, and those things in your house that you do not know what to do with and that make you feel overwhelmed—all these things do not actually belong to us. They have come to us for a very brief time in our lives. What is left for us to understand is how we can invest and utilize those things to live according to God’s vision for what he has entrusted to us.

Today, as we prepare to celebrate tomorrow’s Feast of Saint Stephen, who was the first martyr and the protodeacon—the first person elevated to the role of deacon and, in the history of Christianity after Pentecost, the first to be killed because he was a Christian—we read about him in the Book of Acts. We find a man who lived his life according to this teaching. He gave all that he had for his Lord and Savior Jesus Christ. Even that which he had—his life—was taken from him, but he was glorified for it. To this day, we celebrate the example of his life.

We see examples of his life throughout the history of our people and even today: people who realize that what they have is meant for others; people who realize that even the time they are given is an opportunity and a blessing to serve others and to serve within the Church, as our church servants do—our deacons, choir members, and church leadership. All those who devote themselves to the higher calling of doing God’s will have taken on the message of today’s Gospel and the example of Saint Stephen’s life.

What we have is ours only in the sense that it is meant for us to use so that we can give glory to God, be his hands in this world, and do as he commanded us in the Gospel: to love him with all our heart, all our soul, and all our mind, and also to love our neighbors as ourselves. All these things are given to us as gifts in the sense that we can use them. We can use them to make a difference and to be part of a world that is more aligned with God’s vision for his people and for his body.

During this Christmas season, my prayer is that you find the opportunity to realize this message in your own life: to follow the example of the wise stewards, to follow the example of Saint Stephen the Protomartyr, and to commit yourselves to that God-pleasing life to which we have all been called.

In the name of the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.