What Are We Keeping for Ourselves?

Այսօրվա ընթերցվածքը Ավետարանեն՝ Մարկոսի Ավետարանեն, շատ գեղեցիկ դեպք մըն է, երբ Հիսուս տաճարին մեջ է և առիթ կունենա երկու տեսակ հավատացյալներ համեմատելու։ Մենք, որպես թերի, մեղավոր մարդիկ, իրավունք չունինք մեր եղբայրներն ու քույրերը իրարու հետ համեմատելու։ Երբ եկեղեցվո մեջ ենք, հանկարծ մեր դիմացը կամ քովը նայինք և ըսենք՝ «Ասիկա ինչո՞ւ ասիկա կընե», կամ «Անիկա ինչո՞ւ այդպես ըրավ», կամ «Անիկա ինչպե՞ս կնստի» և այլն։ Այդ դիտողությունները, երբ մենք կընենք պատարագի ընթացքին, կնշանակե, որ մեր ուշադրությունը կառնենք Աստուծմե և, ընդհակառակը, մեր ուշադրությունը կգործածենք դատապարտելու մեր քույրերն ու եղբայրները ի Քրիստոս։ Այս ժամանակը ատոր համար չէ։

Սակայն Հիսուս, որպես քահանայապետ, իրավունք ունի ընել ինչ որ կուզե տաճարին մեջ։ Եվ տաճարին մեջ ինք տեսավ երկու հոգի՝ հարուստ մարդ մը և այրի տիկին մը, որոնք մտան և գանձանակին իրենց նվիրատվությունները տվին։ Հարուստը մեծ նվեր տվավ և այնպես տվավ, որ ամեն մարդ տեսնե, թե որքան դրամ տվավ տաճարին։ Ինք կուզեր, որ ամեն մարդ տեսներ, և շատ մեծ նվեր տվավ։ Համեստ այրի տիկինը եկավ, մտավ համեստորեն, գաղտնապես, խոնարհաբար և իր շատ փոքր նվերը տվավ՝ երկու դրամ։ Եվ Հիսուս կանչեց իր աշակերտները ու ըսավ. «Տեսե՛ք, այս հարուստ մարդը իր ավելորդեն շատ տվավ, բայց այս այրի տիկինը իր ոչինչեն տվավ ինչ որ ուներ՝ իր ամբողջ ապրուստը»։ Ըսավ, որ այս տիկինն է, որ պիտի փրկվի։

Ուրեմն, բնականաբար, մարդու համար հասկնալը, թե ինչ է պատգամը, դժվար չէ։ Ինքը իր քիչեն շատ տվավ։ Ասիկա առատաձեռնության մասին է։ Ովքեր կրնան շատ տալ, այդպես պետք է տան։ Սակայն կարելի է քիչ մը մեր տեսանկյունը փոխել և պատգամը այսպես ըսել՝ ինչ որ մենք կպահենք Աստուծմե, մեր մեղքն է։ Այդ տիկինը տվավ ինչ որ ունեցած էր. ամեն ինչ տվավ։ Հարուստ մարդը ոչ միայն շատ տվավ, այլ նաև շատ պահեց իրեն համար՝ բան մը, որ փաստորեն իրը չէր, իրեն չէր պատկաներ։ Ուրեմն ինչ որ մենք կպահենք մեզի համար, ադիկա կպահենք Աստուծմե, երբ Աստվածահաճո պատճառով չենք պահեր մեզի համար։

Եվ ասիկա ոչ միայն դրամին կվերաբերի, այլ այս կյանքի մեջ ամեն ինչի՝ մեր ժամանակին, մեր ուշադրության, մեր պաշտամունքին, մեր սիրույն։ Ինչ որ մենք վախի պատճառով կպահենք մեզի համար և չենք տար այս աշխարհին, ըստ այդմ Հիսուս պիտի մեզ դատապարտե իր երկրորդ գալուստին։ Ուրեմն ինչո՞ւ պետք է պահենք մեզի համար։ Ադիկա է հարցը։ Եթե պատճառը հասկանալի է, եթե պատճառը ընդունելի է, եթե պատճառը մեր ընտանիքի ապահովության համար է, եթե պատճառը առողջական ինչ-որ խնդիրներ լուծելու համար է, եթե կան բաներ, որ իսկապես պետք է պահեք և զգույշ ըլլաք, ադիկա հասկանալի է։ Բայց Ավետարանեն կսորվինք, որ երբ մարդիկ այդպես կընեն, որովհետև ավելի կվախնան, քան կսիրեն Աստուծո, այդ գործը Աստվածահաճո չէ։

We all have budgets, right? Budgets are a natural thing. In the church, we have a budget. We have to take a vote on it. Whoever is a member of the church gets to participate in that vote about what the church’s budget is. We get to spend this much money on these things. And in our family life, financially speaking, it is very hard not to have a budget. If you do not keep a budget, things are going to go sideways pretty soon in your personal life. That is simply being wise with finances.

Jesus Christ says in the Bible that the faithful must be as wise as serpents but as innocent as doves. In this world, if we want to be well stabilized so that we can be the best people we can be and represent the Church as well as we are able, then we have to be wise in our personal dealings. That involves being wise in financial matters.

However, today’s Gospel reading has a lot to do with how we define wisdom, especially when it comes to what does and does not belong to us. In the passage that we read from the Gospel of Mark, the passage known as the Widow’s Mite, Christ is in the Temple, and two individuals come in: a wealthy man and a widowed woman.

I said in Armenian—and I will emphasize this again—Christ gets to do what he is about to do because he is Jesus Christ. We do not get to do it. That is to say, he watched what they were doing and commented on it. When we are in church, our job is not to watch what other people are doing and comment on it. That is not our responsibility: to say, “Why is that person sitting this way?” or “Is this person doing this or that?” Sometimes, for the sake of correcting someone’s behavior so that they can be more successful as worshipers, and if it is done out of love for them and for their participation in the Church, it can be understandable. But the energy and effort we expend in church should certainly not be devoted to judging other people.

However, because Jesus Christ sits at the right hand of the Father and is the ultimate judge, he gets to do it whenever and wherever he wants, including in the Temple. He looks at these two individuals, the wealthy man and the widow. The wealthy man gives a large donation to the treasury in a flashy way. Everybody can see that he has given this large donation. After him, the humble widowed woman comes forward and gives a very small donation.

Christ calls his disciples’ attention to the two of them and says, “This man gave much out of his abundance, but the widow gave everything she had from what little she had.” In the end, her donation was considered more generous. Her donation was considered more God-pleasing. This was a lesson he wanted the disciples to understand: it is not about the bottom-line figures. It is not about how much we are giving, but how much we are giving from what we have.

In our personal spiritual development, we have what we have. Our spiritual growth and our ability to understand God’s vision for our lives and fulfill our potential as God’s creations have nothing to do with what anybody else is doing and everything to do with what we are doing with what we have.

The lesson of that passage—that it certainly does not matter what other people think, but that what is in our hearts determines what is truly generous—is fairly easy to understand on the surface. But I think it is worthwhile to flip that lesson around somewhat and ask the question in another context. The Church Fathers did just this with regard to this passage: generosity also has to do with what we choose to keep for ourselves.

Everything we have in this world, down to our very life, is a gift from God. The parable of the talents in the Gospel is very clear about this: we are given much, and with what we are given, we are expected to use it responsibly as temporary stewards of the life with which we have been blessed. We are to use the time, wealth, talent, and everything invested in our existence in a way that reflects God’s love for humanity. That is what the parable of the talents is all about.

Who was the loser in the parable of the talents? The man who kept everything because he was afraid—not because he wanted to steal, but because he was afraid. He buried it in the ground. He said, “I know that if I try to do something with this, I am probably going to fail, and I am afraid of being judged.” He buried it all in the ground so that at least he could give back what he had been given. It was this action of which the Lord was most critical and with which he was most disappointed.

In the same way, we see that the widow kept nothing for herself. Instead, she gave from everything she had, while the wealthy man kept a great deal for himself even though he gave a large donation. Again, this is not about dollars and cents. It is about why we feel we need to keep what we keep for ourselves and what motivates us to do it.

We have budgets in our lives. Why do we have budgets? We have them because, if we do not, we are going to get into a lot of trouble. We have needs and priorities, and we have goals for our personal lives and our families. This is not to say that we are meant to give to such a degree that we cause ourselves and others to suffer needlessly. Nevertheless, we always have to analyze our motivations. If the motivation driving us is a fear greater than the love we have for God, then we will always find room for improvement in that action.

And this does not have to do only with money. What is beautiful about this concept is that we have to ask ourselves: What are we keeping for ourselves in terms of time? What are we keeping for ourselves in terms of our talents and gifts? What are we keeping for ourselves in terms of our love? What are we hoarding, and what are we reserving so that it can be used at an opportune time in the future—and why?

These are very difficult questions to ask, and often the answers challenge us to our core. But this is part of our spiritual growth and development: to look inward at our lives and ask ourselves why we feel that we have so little that we cannot give more, when in fact Christ has blessed us all so abundantly.

Therefore, especially during this time in the life of our nation, let us ask ourselves what we have been given and how we can challenge ourselves, for the glory of God, to be more like the generous widow in today’s Gospel reading. Amen.