Rise Up: Forgiveness, Repentance, and Spiritual Healing

Այսօր կուզեմ մեղքերու մասին խոսիլ։ Ես գիտեմ, որ ժողովուրդին համար, երբ Տեր Հայրը կսկսի մեղքերու մասին խոսիլ, շունչ մը կառնեն. «Նորէն մեղքերու մասին պիտի լսենք»։ Սակայն ասիկա շատ կարևոր է։ Ես կը հիշեմ դեպք մը, երբ ավագ քահանա մը կը քարոզեր երեխաներուն։ Ինքը սկսավ մեղքերու մասին խոսիլ, և ամեն մարդ սկսավ երես դարձնել. «Ախ, նորէն, նորէն մեղքերու մասին պիտի լսենք», իբր թե պետք չէ, ավելորդ է, անհրաժեշտ չէ կամ համապատասխան չէ։ Սակայն մեղքը բոլորիս կյանքերուն կազդե, որովհետև ունինք և կապրինք մեղքով։

Այսօր մեր Ավետարանի ընթերցվածքին մեջ՝ Մարկոսեն, կը հանդիպինք այն դեպքին, երբ հիվանդ անդամալույծը եկավ Հիսուսին։ Ան եկավ հուսալով, որ պիտի բուժվի և այլևս պիտի կարենա քալել։ Հիսուս ի՞նչ ըսավ։ Ըսավ. «Մեղքերդ ներված են»։ Այդպես պատասխանեց հիվանդին, որ եկած էր ուզելով քալել, որ իր ոտքերը աշխատին, որ շարժվի և ավելի ազատ ըլլա։ Եվ Հիսուս իրեն ըսավ. «Մեղքերդ ներված են»։

Փարիսեցիներն ու հակառակողները ըսին. «Ո՞վ է այս մարդը, որ մարդոց մեղքերը կը ներե։ Ի՞նչ իրավունք ունի։ Միայն Աստուծո գործն է մեղքերը քավել։ Ինչպե՞ս կընե, ի՞նչ իրավունք ունի»։ Այսինքն՝ իբր թե Հիսուս մեղավոր էր, որովհետև մեղքերը կը ներեր։ Բայց Հիսուս պատասխանեց. «Ո՞րն է ավելի դժվարը՝ մեղքերը ներե՞լը, թե՞ մարմինը բուժելը»։ Եվ այդ վայրկյանին բուժեց հիվանդը։ Ըսավ. «Ոտքի՛ ելիր»։ Ան ոտքի ելավ բոլորին առջև։

Այս եղավ ապացույց մը՝ ոչ միայն այն ժամանակվա ունկնդիրներուն ու ականատեսներուն, այլ նաև մեզի համար, որ Հիսուս ամեն իշխանություն ունի մարդը բուժելու՝ ըլլա մարմնապես, ըլլա հոգեպես։ Բայց ամենակարևորը հոգեկանն է. ան առաջնահերթությունն է, որովհետև եթե հոգին հիվանդ է, մարմինը չի կրնար ազատ ըլլալ։ Կսկսինք հոգիով, և մարմինը կը հետևի։

Ժողովուրդ, մեր մեղքերը, ինչպես Սուրբ Նարեկացին կըսե, շղթաներ են, որոնք մեզ կը ծանրացնեն։ Մենք չենք կրնար մեղքերով ազատ ըլլալ, որովհետև այդ մեղքերը կը ծանրացնեն մեր կյանքը։ Երբ Աստուծմե թողություն կը ստանանք, մեզի համար ազատություն է։ Այդ ազատությամբ իրավունք ունինք ապրելու՝ մինչև նորէն մեղք գործենք և նորէն վերադառնանք, որպեսզի ստանանք այդ դեղը, որ Սուրբ Հաղորդությունն է։

Մեղքը մարդոց համար դժվար է ոչ միայն այն պատճառով, որ երբեմն չենք գիտակցեր, երբ մեղք կը գործենք, այլ որովհետև մեր կյանքերուն մեջ կան մեղքեր, որոնք մեզի համար անտեսանելի են։ Իսկ եթե անտեսանելի են, ինչպե՞ս կրնաս ներողություն խնդրել, եթե չես գիտեր, որ ըրած ես, կամ չես նկատեր, թե ինչպես մեղք կը գործես։ Կան մեղքեր, որոնք հայտնի են. ըրի, գիտցա, որ սխալ էր, կամովին ըրի և եկա՝ խոստովանելով, որ կատարեցի ու ներողություն կուզեմ։ Սակայն կան մեղքեր, որոնք անընդհատ կը գործենք և որոնց մասին իրազեկ չենք։ Ապաշխարությունը այդ իրազեկության արթնացումն է։ Երբ իրապես տեղյակ կը դառնանք մեր բուն մեղքերուն, մեզի համար զարթոնք է և կյանքի փոփոխության սկիզբ։ Եվ երբ Աստուծո առջև ծունկի գանք ու ըսենք. «Այսպես մեղք գործած եմ և չէի գիտեր, բայց հիմա գիտեմ, որ սխալ է», այդ վայրկյանին ազատությունը կը զգանք։

Today, particularly in relation to the passage we are reading from the Gospel of Mark and in preparation for the Feast of the Assumption of Saint Mary, we look to one who stands preeminently as an example of the virtuous life: a life dedicated to doing the best we can to live according to God’s will, to live our best life, and to be as good as we can. Saint Mary stands as our foremost example of what that means, and that is what we will celebrate next week on the Feast of the Assumption of Saint Mary.

In light of that, this reading from the beginning of the Gospel of Saint Mark concerns the healing of the paralytic who came to Jesus Christ seeking miraculous healing from his long-suffering paralysis. Jesus Christ received him, but instead of immediately healing him, Christ said, “Your sins are forgiven,” which caused an uproar. If he had simply said, “Now walk,” and the man had walked—assuming it was not the Sabbath, because Jesus got in trouble for that too—everyone might have said, “Good job, Jesus. You did it again.” But he said, “Your sins are forgiven,” and everybody was disturbed.

The Pharisees and the naysayers said, “Who are you to forgive this man for what he has done? That is God’s work. How can you forgive his sins?” Of course, they did not understand the fullness of the revelation of the incarnation of Jesus Christ. But he said, “Which is easier: that this man should be healed in body, or that he should be forgiven of his sins?” Then he turned to the man and said, “Rise up.” The man stood, his paralysis healed.

The people understood not only the fullness of Jesus Christ’s authority to do everything necessary for the well-being of mankind, but also the proper priority of healing, which should begin with the soul. When we are healed in our soul, full health can be achieved in our life. Even a healthy body can suffer from a sick soul. When we address one and not the other, suffering will always be our companion. Many people today do not understand that.

Christ therefore taught us a lesson: begin with the soul, and everything will follow. He healed the man’s soul by forgiving him, and so the man rose. Christ showed us that, when we honor this priority, it is mankind’s destiny to rise up, to get on our feet, to be healed, and to be restored.

Restoration is possible through forgiveness, and this applies to our daily lives. If there are people whom we need to forgive, or who are seeking forgiveness, let us truly forgive them. That will lead to our restoration as well as theirs, instead of becoming a source of poison in our lives. Nevertheless, true forgiveness is difficult to achieve.

We come to the holy sanctuary to confess, using the form of confession devised by Saint Ephrem the Syrian centuries ago. What you read, if you participate, is only a fraction of the complete confession, which is at least three times longer than what we read in church. It is intended to provide such a complete review of the possible sins a person can commit that it inspires us to ask in our hearts, “What have I done that is sinful without being aware of it?”

It can seem tedious to talk about sin. When people hear that the Der Hayr is talking about sin, they may wonder, “What else is he going to talk about?” I was once at an event with young people where another senior priest began preaching about sin, and several people rolled their eyes: “Here we go again.” Yet it is important because sin affects every one of us each day, and it is the impediment that prevents us from connecting with one another and with God. It is essential and worthy of our attention and time.

The hardest part of confession is that the central sins for which we need healing and forgiveness are often the ones of which we are unaware. We could spend our whole lives confessing everything we know we have done wrong, feeling shame and guilt, and repeatedly coming to church to apologize for those things, while continuing to commit other sins to which we are blind. Just as a color-blind person cannot see certain colors in the world, there are things we consistently do against God’s will without realizing it. They continue, and they still affect us.

How do we address this? We address it in community, in reflection, and by trusting one another and inviting others into the process—our parish priest or whomever we consider a spiritual partner. We also pray: “God, reveal to me the ways in which I am now going astray without realizing it.” Correcting all the wrongs we already recognize has not fully resolved the problem.

But when we reach the point of awareness and can confess wholeheartedly, “I now realize that I should not have been doing this. I am sorry, and I am ready to change,” that revelation is the essence of repentance. It becomes a moment of change and transformation in our lives. That is the achievement of spiritual freedom. When we speak of repentance, we mean a radical change in our life, not merely the ordinary things that happen from week to week and which we try our best to avoid.

We do the best we can to be the best people possible. But when we recognize that hidden thing and are ready to change it, we become renewed and restored. The bonds and chains of sin, as Saint Gregory Nazianzus so beautifully describes them—the weight and chains that burden us—are lifted from our shoulders, and we reach an important point in our spiritual life.

Today we are reminded of what the paralytic experienced in his healing. He underwent a radical transformation because he came with honest repentance, and he was therefore told to rise up. In your spiritual journey, I hope that you also find the impetus to rise up in your life, for the glory of our Lord and Savior Jesus Christ. Amen.