My Soul Magnifies the Lord

Ամեն տարի այս հատվածը կհանդիպենք հաջորդող կիրակին՝ Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխումից հետո։ Նույն հատվածը կկարդանք, որի մեջ մենք ձեզի կհիշեցնենք, որ ասիկա շատ կարևոր, շատ-շատ կարևոր հատված մըն է Ավետարանին։ Մենք կտեսնենք, որ Սուրբ Մարիամ Աստվածածինը ինքը արդեն իսկ կատարելապես կհասկանա՝ ինչին համար նվիրված էր, ինչին համար ընտրված էր, և ընդունելով Աստծո կամքը՝ գիտե, որ իր ամբողջ կյանքի նպատակը Աստծո կամքը իրականացնելն է։

Մեր եկեղեցին և բոլոր ավանդական եկեղեցիները ունին շարք մը շարականներ, որոնք նվիրված են այս հատվածին և որոնք մեր հայկական ավանդության մեջ կկոչվեն «Մեծացուսցէ»։ Նույն բառը կգործածվի զանազան լեզուներով՝ բացատրելու, թե ինչ նպատակ ունին այդ շարականները։ Ասիկա շատ կարևոր է, և այսօր բոլորիս համար դաս մը կա այստեղ։ Երբ կկարդանք Սուրբ Մարիամի երգը, որ կկոչվի «Մեծացուսցէ», կհասկանանք, որ ինքը կըսե, թե իր հոգին կմեծացնե Աստված։

Շատ անգամներ ասիկա դժվար է հասկնալ։ Մինչև հիմա ինձի համար դժվար է ասիկա հասկնալ, որովհետև շատ անգամներ, երբ կմտածենք մեր հոգիներու մասին, ի՞նչ կմտածենք։ Մեր մասին, չէ՞։ Եթե ճիշտ կհասկանանք՝ ինչ է հոգին—և շատերը չեն հասկնար, թե ինչ կնշանակե հոգին—երբ հոգու մասին կմտածենք, մեր մասին կմտածենք՝ մեր կյանքի, մեր ցանկություններու, փափագներու, երազներու, պահանջներու և կարիքներու մասին։ Այսինքն՝ մեր մասին կմտածենք, երբ կմտածենք, որ հոգի ունինք։

Սակայն ամենապարզ նախադասության մեջ Սուրբ Մարիամը մեզի հակառակ ձևով կսորվեցնե, թե ինչ է հոգու նպատակը. որ մեր մասին չըլլա, որ մեր պատմությունը կենտրոնական տեղը չդնենք մեր հոգու մեջ, որովհետև այդ տեղը ամենակալ Աստծունն է և Իրեն կպատկանի։

Շատ հետաքրքիր է—այս մասին պիտի անդրադառնամ անգլերենով շուտով—որ այսօրվա թուղթը նույն թուղթն է, որ պիտի կարդանք բուժման աղոթքներու ընթացքին՝ մարմնի տաճարի մասին, թե ինչպես մենք պետք է սուրբ պահենք մեր մարմինը, որ դառնա և մնա տաճար Սուրբ Հոգուն։ Ասիկա շատ հետաքրքիր է, որովհետև ինչպե՞ս կրնա տաճար մնալ Աստծուն, եթե լեցված է մեզմով՝ մեր ինքնությամբ, մեր դժվարություններով և մեր մտահոգություններով, այսինքն՝ զբաղված ըլլալով մենք մեզմով։

Ուրեմն ասիկա է մեզի համար այսօրվա դասը. մեր մարմինը պետք է դառնա տաճար, և այդ տաճարի կենտրոնը կա գահը, որ կպատկանի ամենակալ Աստծուն։ Հոն Ինքը պետք է գրավե Իր տեղը, որպեսզի մեր կյանքը կայուն դառնա և դառնա այն, ինչի համար ստեղծված էր՝ ծառայելու։

This passage from the Gospel of Luke, which I read to you in English just a moment ago, is a beautiful passage. Last year, I looked back at my notes and reflected: What was it that we spoke about? We spoke about how this is a great example of Christian virtue in terms of how we turn to one another in times of need. What a blessing Saint Mary’s cousin Elizabeth, the mother of Saint John the Baptist, is. She receives Saint Mary so graciously during this moment in her life, when surely she was in need of great support. Elizabeth, herself further advanced in her pregnancy, takes her in and celebrates her life.

This is a great thing for all Christians to try to emulate: to look to those in our lives who need support, attention, and care; to receive them with love; and to celebrate their lives. That is exactly what Saint Elizabeth does in this moment.

Saint Mary’s song is known as the Magnificat, or in Armenian, the Medzatsutsē. This profound gushing of love and appreciation for the righteousness of God, which flows forth from her when she is received by the faithful Elizabeth, is really a cornerstone and foundation in the life of the Christian Church. All churches have hymns dedicated to and built around the structure of this song that Saint Mary sings—a song which we sing every morning in the Armenian Church. That is how profoundly important it is.

However, what I want us to focus on today, so that we may understand more deeply what is happening here, is what is encapsulated in the first part of this message, the first part of this hymn, which perhaps was composed extemporaneously by Saint Mary, the Mother of God, when she says, “My soul magnifies the Lord.” Full stop. “My soul magnifies the Lord,” she says.

This is such a profound statement. Whenever we encounter this passage again—and, frankly, whenever I think about the hymns we sing and offer in the Church—I try to grasp more deeply: What does it mean for my soul to magnify the Lord? This is what Saint Mary has done. This is the choice she has made. When Elizabeth receives her so graciously, this is the news she wants to share with her: “My soul magnifies the Lord.”

What I spoke about in my Armenian message is how we often think about our own souls. We equate our souls—I do not know how you think about your soul, but I think people often think about their souls as being themselves, their identity: that aspect of themselves intrinsically intertwined with their desires, needs, fears, and all the things that make us who we are. Our own stories are therefore inextricable from our understanding of the soul.

But we have to take this lesson from Saint Mary when she tells us that her soul magnifies the Lord. What is at the center of her soul? The Lord. Not all these other things; not herself. I do not mean that in the philosophical sense. I mean this narrative that we have about our own lives and struggles. We give it this central role in the midst of our own soul. But Saint Mary said, “I put all that aside, and at the center of my soul I placed God, where He belongs, for the center of my soul is a throne upon which the Almighty Lord sits.”

How liberating is that thought? We do not have to be constantly occupied—literally occupied, like an enemy force occupies a land—by the struggles, disappointments, and trials of this day. She said, “I put all that out, and I made space for our Creator to reside there, for He is the One whom my soul magnifies.”

Today, the reading that we heard prior to the Gospel is the same reading that we are going to hear during the prayers for healing. It is the exact same one, in which Saint Paul is exhorting the people to keep their lives pure and holy, for their bodies are temples of the Holy Spirit. This is something that we were invited and called to become when each and every one of us was baptized in the holy baptismal font. But if our lives are occupied by all this other junk, then what space are we giving the Holy Spirit to reside within us?

Saint Mary’s example is profoundly expressed in the words of Saint Ambrose. I want to share a quotation from him because he spoke to this in the early Church: “Every soul that believes both conceives and gives birth to the Word of God. So let the soul of Mary be in each and every one of you to proclaim the greatness of the Lord.”

How beautiful is that sentiment: that if we truly have belief, then we become like Saint Mary. The Holy Spirit is born within us and resides within us, just as the Lord resided in the womb of Saint Mary. But it takes the will to reject from the centers of our souls all these things that are not God—to give the Lord the space that He is due.

So today, as we leave this sanctuary, let our reflection be how we can become more like Saint Mary, more like the temples of the Holy Spirit that we were called to be, by placing in that most sacred space not the filth of a broken world—