Easter Eve Divine Liturgy Sermon

Խոստացա կարճ պիտի պահեմ, բայց իրավունք տվեք, որ այսօր ես բոլորիդ հետ առիթը ունենամ ասելու, որ Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց, որովհետև բոլորս սպասել էինք Բարեկենդանից մինչև այսօր։ Եվ այս սպասողական վիճակի մեջ լինելով՝ ավելի քաղցր է այս պահը, երբ որ կհասնենք ճրագալույց պատարագը Հարության տոնի նախօրեակի առիթով, որ իրարու այդպես ուրախությամբ, սիրով, զվարճությամբ, խաղաղությամբ, եղբայրասիրությամբ այս ճշմարտությունը մեկ անգամ ևս ընդունենք մեր կյանքների մեջ։ Ես շատ ուրախ եմ ոչ միայն այդ պատճառով, որ անմիջապես պատարագից հետո գնալու եմ, բայց նաև որովհետև ես տեսել եմ, որ այս Մեծ Պասի ժամանակաշրջանի ընթացքին տեսել եմ, որ Սուրբ Հոգու ներկայությունը զգալի դարձավ մեր մեջ։ Ես տեսա, որ եկեղեցին իրապես գործում է որպես Հիսուսի մարմինը այս աշխարհում։ Եվ որ դա շոշափելի կդառնա մեր կյանքների մեջ, կարող ենք հանգիստ լինել, կարող ենք մեր սրտերով, մեր հոգիներով խաղաղությամբ լինել, որ իսկապես եկեղեցին ճիշտ տեղն է, ուր որ մենք պետք է հանդիպենք հարուցած մեր Տիրոջը։ Երբ որ ժողովուրդը հանդիպեցին՝ յուղաբեր կիները, առաքյալները և այլ ժողովուրդ, երբ որ իրենք առիթ ունեցան վկայելու, ականատես դառնալու հարուցած Հիսուս Քրիստոսին, ամեն մարդ տարբեր ձևով արձագանք ունեցավ։ Ինչպես մենք կարդացինք Մատթեոսի Ավետարանի մեջ, Ավետարաններս այսօր կարդացինք, որ յուղաբեր կիները, երբ որ տեսան Հիսուս Քրիստոսը, այդ պահին ծնկի եկան և բռնեցին Հիսուսի ոտքերը և լալով և սիրով փառք տվեցին Աստծուն, որ հարություն առավ։ Եվ առաքյալները, ինչպես մենք գիտենք, ոմանք ուրախացան և, ինչպես Ավետարանը կասի, ոմանք երկմտեցան։ Ատիկա շատ հետաքրքիր բառ է։ Ինչո՞ւ ոմանք ուրախությամբ ընդունեցին Քրիստոսը և ոմանք երկմտությամբ։ Շատ հետաքրքիր է, չէ՞

Today we encounter the resurrected Christ in this parish, and I give glory to God that throughout the period of Great Lent we’ve been blessed with the presence of the Holy Spirit guiding us, shaping that experience as individuals and collectively as a parish. I truly feel that God is working through this church and that this is the very place this evening that you have all come to encounter the resurrected Christ. And here he is met by all of us.

When we read the Gospel about the encounters that people have with the resurrected Christ, we find that they all react in different ways. It’s very interesting. When the oil-bearing women came to the tomb on the morning of the resurrection and encountered the empty tomb, and they were informed by the angels that he had risen, but then they encountered Christ, they fell to their knees and they hugged Christ. They grabbed him by his legs. They kissed his feet and they worshiped him and they were so happy. He told them, “Go tell the disciples that I’m going to meet them.” And whether it was the disciples or others, some people when they encountered him, they were curious. Some people, many people, were very happy and joyful.

Tonight, I’m joyful, not just because I get to go get a hamburger after this, but because we’ve all been getting ready for this moment, and it’s a true blessing. However, there were some, the Gospel tells us, that when they encountered Christ, they doubted. We all famously know about doubting Thomas, right? And in the encounter that we read from the Gospel today, in the Gospel of Matthew, which fast-forwards all the way to the Ascension, they speak about how they encountered Christ in that very precious and important moment when Christ would ascend to his Father’s kingdom. And in the Armenian that we read today, a wonderful word was used to indicate doubt, and that word was “yermodutyun.” They were of two minds about it, is what that word means, when they encountered Jesus Christ. To use the Armenian translation, they were of two minds about it — yermodutyun — which represents a sort of inner conflict, right?

The doubt that they had, I’m sure, was tempered by the joy that they must have felt to be in the presence of not only their beloved teacher and their savior, but the resurrected Son of God and the source of all hope and new life. But what part of them was in conflict with that, I wonder? What was at war within themselves?

Last week, I should say, we had one of the sixth class of our catechesis series called Foundations, and we talked all about Jesus Christ — why his life, his teachings, and most importantly, his resurrection matters for all of us. And when we spoke to the people about it, they all had different reactions in their small groups, and some of them, rightfully so, responded they were filled with hope. It meant that everything that Jesus taught was true. It meant that there was righteousness and that new life was in store for all of us. And that was a beautiful testimony. But the reality of it is that if everything that Jesus taught us is true, I think some of us would be right to be of two minds about this truth. Because if everything that Jesus taught us was true, it means that you and I, just like the disciples and all of those who encountered the resurrected Christ, have to be held accountable for hearing what he taught us and applying it in our lives.

That hope, that hope is only ours if we are willing to put into practice the lifestyle that Christ has ordained for all of us — a life of sacrifice, a life of virtue, a life of love and forgiveness at all costs. And if we’re being honest with ourselves, then we should realize that’s not going to be easy. That life is not easy for anyone. It is a challenge for everyone. For the ordinary person in this world, this life should be a struggle.

So I’m happy, and I’m filled with hope. New life has come, and it is being given to us abundantly. But if the cost of that new life is that we must truly be part of the body of Christ, then I want to encourage you and lift you up. Just as those disciples who doubted are lifting me up today — that I’m not alone, that you’re not alone. Yes, it’s going to be hard, but we can do it together.

Christ is risen from the dead. Blessed is the resurrection of Christ.