On Anxiety, Covetousness, and Spiritual Nourishment (Luke 12)

Այս Ավետարանի հատվածը, որն որ կարդացի, չգիտեմ դուք ինչպես եք զգում, բայց կան Ավետարանի հատվածներ, որ ընթերցում ենք եկեղեցու մեջ, կարդում ենք, և մենք մտածում ենք՝ արդյոք սրանից ինչ պետք է քաղեմ, որ մի բան սորվեմ, որ հասկանամ Հիսուս ինչ է խորհրդում ինձ։ Բայց այս հատվածը այդպես չէ։ Երբ որ կարդում ենք, առաջին շերտի վրա, մակերեսային ձևով, երբ որ կարդում ենք, արդեն ըմբռնելի է մի կարևոր դաս վախի մասին այս կյանքում։ Եվ որքան թունավոր է յուրաքանչյուրիս համար մեր հոգու հանդեպ և ընդհանրապես մեր առօրյա կյանքում։

Սակայն փաստ է, որ բոլորս վախանում ենք։ Ո՞վ է, որ ապրում, որ չի վախանում կյանքում։ Կարելի չէ։ Ես վախացել եմ, դուք իմանում եք՝ ոնց է, երբ որ վախանում եք, մտահոգվում եք ապագայի համար, արդյոք հենց այս պահին էլ մտահոգված եք ապագայի համար, եկել եք եկեղեցի այդ մտահոգություններով, թե քեզ համար, թե թաղի համար, թե ազգի համար և այլն, այս մտահոգություններով մեր ուղեղները լեցուն են։ Եվ ի՞նչ մնաց, որ այս կյանքը վայելենք կամ պաշտենք Աստծուն կամ երախտագիտություն հայտնենք։ Այս է շատերիս համար մեր առօրյա կյանքը։

Ուրեմն մեղք է վախ զգալու, մտահոգ լինելու, և որ կարդում ենք այս Ավետարանի հատվածը, այդ տպավորություն է տալիս, որ իրավունք չունենք վախանալու, որովհետև վախանալով նշանակում ենք, որ երախտագիտություն չկա, և որ մենք Հիսուսին ասածի պես չենք արժեքավորում, որ ինչպես ինքը հոգ տալիս է կենդանիներին, թռչուններին և այլն, ուրեմն որքան էլ մեզի պիտի սիրի, և եթե մենք չենք ընդունում, որ սիրում է այդ աստիճանին, որ պիտի հոգա մեզ, ուրեմն ի՞նչ ենք այդ պարագայում։

Եվ այսպես պետք է հասկանանք, որ լինում են այս պահերը մեր կյանքներում։ Եվ այս պահերի մեջ, մանավանդ, երբ որ շատ ավելի զգում ենք մտահոգություն մեր հոգիների մեջ, պետք է կարգապահությամբ վերադառնանք եկեղեցի և խոսակցության մեջ լինենք Աստծո հետ։ Նույնիսկ այդ պահերին, երբ որ տեղ չկա մեր ուղեղների մեջ Աստծո համար։

Ես միշտ նկատել եմ, երբ որ այցելում եմ հիվանդներ հիվանդանոցում, որ ծանր հիվանդ են, միշտ ախորժակ չունեն։ Շատ ծանոթ դեպք է։ Այդ մարդը, որ ծանր հիվանդ է և պետք է ուտի, ախորժակ չունի։ Զարմանալի է, որովհետև բժիշկը ասում է, որ գոնե մի քիչ ուտես, դու լավ, էլի լավ պիտի զգաս և մարմինդ ավելի ուժով պիտի լինի, պիտի բուժվես, որովհետև մարդու մարմինը այդպես է աշխատում։ Բայց մարդը ախորժակ չունի։ Բերում են համեղ ուտեստներ, և մարդ չի ուզում ուտել։ Շատ հետաքրքիր է, որովհետև սովորական բան է բոլորիս համար։ Ես արթնանում եմ և արդեն սոված եմ, պետք է ուտեմ։ Այս մարդը, որ պետք է ուտի և ինձի պես չէ, որ պետք չունի այդ ուտելիքը, չուտեր։ Եվ այդպես էլ կհիվանդանա նույնիսկ մահվան աստիճանին։ Եվ այդ պահերի մեջ իր շրջապատը, իր սիրելիները, իր բուժքույրերը, իր ընտանիքի անդամները, իր ընկերները այդ հիվանդի մոտ պետք է գնան և պետք է քաջալերեն։ Երբ որ մարդը չուզեր, երբ որ պատրաստ չէ ընդունել այդ ուտելիքը, պետք է քաջալերեն. «Կեր, կեր, պետք է ուտես, պետք է ուտես։ Եթե չուտես, պիտի ավելի հիվանդանաս»։ Եվ մարդը, եթե հնազանդ է կամ մի քիչ խելք ունի, պիտի լսի և պիտի ուտի, նույնիսկ երբ որ ախորժակ չունի։

Մեր առօրյա կյանքում, երբ որ սարսափելի աստիճանին վախանում ենք, մենք այդպես ենք զգում աղոթքի մասին, մեր հարաբերության մասին Աստծո հետ, եկեղեցու մասնակցությամբ, պատարագին ներկա գտնվելու նպատակ։ Այս ամբողջը, երբ որ մենք իսկապես վախանում ենք և մտահոգված ենք, ծանրբեռնված ենք, դեպրեսիայի մեջ ենք, anxiety-ով ենք լցվում, այդ պահին մենք չենք ուզում եկեղեցում լինել, ուզում ենք տուն մնալ, ուզում ենք պառկած մնալ, ուզում ենք մարդկանցից հեռու գտնվել։ Բայց սա մեզի համար ճիշտ չէ, օգտակար չէ, բուժիչ չէ։ Ի՞նչ պետք է։ Մեզի համար հոգևոր սնունդ է պետք այդ պահին, որովհետև հիվանդ ենք հոգեպես և պետք է գնանք այնտեղ, ուր որ կրնանք սնվել մեր հոգու պետք ունեցած նյութերով, որ Աստվածաշունչն է, որ պատարագն է, որ Հիսուս Քրիստոսի մարմինն ու արյունն են։

Սիրելի հավատացյալներ, այսպես եմ ասում, որ երբ որ այդ վախը զգում եք ձեր մեջ, ուրեմն այսինքն նշան է, սուրբ նշան է, Սուրբ Հոգին է, որ խոսում է ձեզ հետ, որ պետք է վերադառնաք Աստծուն։ Այստեղ պետք է խորանաք ձեր հարաբերության մեջ նրա հետ։ Եվ այսպես պիտի գտնեք այդ սնունդը, որ իսկապես հոգիդ պահանջում է։ Լինում է բոլորիս համար, բայց ավելի քան որ մենք մեղավոր ենք զգում, պետք է հասկանանք, որ սա մի տեսակ ախորժակ է, որ պահանջում է, որ մենք գնանք և Աստծո առջև գտնվենք։

In the passage that we read today in Armenian, I reflected primarily on the latter half of this passage, which is really this powerful message that speaks to this experience of anxiousness that we all feel in our lives from day to day. Some of us feel it more than others, but it is part of the human experience that we feel an anxiety, a sense of worry, dread sometimes, for some people to a debilitating degree about our wellness, about our safety, about our future, and even if we can get through the day.

But this passage, which is powerful and something that I think about all the time, I hope that you do too, by the way, from the Gospel of Luke, and it’s referenced also in other synoptic Gospels, that this is a message which doesn’t exist in a vacuum. When Christ says, “Do not be anxious about your life, about what you have to eat or about what you wear or whatever,” we hear that and immediately we feel a sense of guilt or shame because we are anxious about those things. We are worried about if we will have enough for the future, if we have enough right now, and we wonder how weak is our faith that we can’t do this simple thing that Christ is telling us to do, which is to just trust him. We can’t do that much, then truly, what hope do we have?

But this message doesn’t exist in a vacuum. It, of course, exists within the totality of the message of the gospel, the hope of new life and everything that Christ tells us throughout the story of salvation that unfolds in the Bible and through the history of the Apostolic Church. But even just within the context of this immediate passage, he’s connecting this feeling that we have with something else which is essential for us to understand the sort of anxiety that Christ is referring to here, because the beginning of this passage speaks about a conflict that is going on between two brothers, and they’re arguing over inheritance.

Christ is speaking to multitudes, to thousands, and so the people are seeking answers to their questions. And so one of these brothers raises their hand and asks basically for Christ to adjudicate their conflict. Come in the midst of us and tell us, you decide which right, how much should we get? You know, I want more, essentially. One of them wanted more.

Now, during the time of Jesus Christ, this was not an uncommon phenomenon. There were laws in place which determined how inheritance would be distributed amongst the descendants, the male descendants of the father. Okay? Now, we spoke about this in previous sermons about what it means for the inheritor in Judaic law to be male, and what it means for us to be called sons of Zion, et cetera. We’re not going to get into that. But what we will get into is essentially the way the law would have worked at that time is that the elder brother would have gotten more than the younger brother. The younger brother wouldn’t have gotten nothing. He would have gotten probably, if there were just two brothers, a third of the inheritance, and the older brother would have gotten two-thirds of the inheritance. There was clearly favoritism for the eldest brother for many reasons at that time, culturally speaking and religiously speaking.

So clearly the younger brother was the one that wanted to adjudicate this or wanted Christ to adjudicate this. “Will you come in and stand as a judge and decide? I don’t—I’m not happy with this. I think I should be getting more money.” Maybe the father was sick and the younger brother took care of the older brother during his time of need, and he says, “I deserve more.” Or maybe like the story of the prodigal son, maybe in this case, the younger brother was the one who was more faithful to his father and helped out more around the house, and, “Why does my older brother get more money than I do?” So he didn’t think it was fair.

So it was common that when there were disputes at that time regarding inheritance, they would go to one of the rabbis, one of the teachers, they would go to the temple, and they would ask a respected elder of the community to stand as a judge over those who were in dispute. Now, Christ does all things perfectly and knows the perfect state of all things. So you think if anybody, in fact, the one who we call the judge, the one who is going to sit on the seat of judgment when we enter into the eternal kingdom and determine what our fate will be, is well equipped to handle such a conflict as this. It is a nothing level conflict for Him to judge over. And what does He say? What does He say? It’s a shocking response that He gives. He says, “Who made me a judge or a divider over you?”

Christ is the judge of everything that ever was and ever will be. And these people come to Him with a simple problem, and He says, “Who am I to decide your fate in this regard?” It’s a fascinating response, and one that always takes me aback when I read it, even now, and I understand the context why. But one of the few times when somebody comes to Christ with an honest and sincere request and He denies them, “I’ve got nothing to do with this,” He says. And this is connected with what Christ is talking to us about in terms of anxiety, and fear, and concern for our lives.

And why is that? Why does He say this? Because ultimately, the issue at play here was not who deserves more or who deserves less, but whether or not either of them can be satisfied with what they have. The younger brother wasn’t going to get nothing. He was going to get a third of the inheritance, but that wasn’t good enough. Okay? And whatever was going on between those two brothers had nothing to do with God or Jesus Christ. Amongst them, this passage suggests to us the only issue was covetousness or greed or envy. One wanted more, and the other one wasn’t generous enough to give it to him. Neither of them were behaving virtuously, and neither of them were dealing in spiritual things. And they came to Christ to adjudicate an entirely non-spiritual matter. Two men in sin who couldn’t work it out. And He said, “If you can’t work this out, then you’re not mine. You clearly don’t have my priorities in this life. Therefore, I don’t have anything to do with you. I don’t need to have anything to do with this.”

Now, the essence of that message is so important for us because we’re meant to reflect in our own life when we feel like what we have is not enough. This is the core, this is the essence of what Christ is teaching us in this passage, that we cannot avoid anxiety, we can’t avoid fear for our life, we can’t avoid dissatisfaction and being ungrateful if we cannot achieve a state of being satisfied with what we have, even when what we have is less than other people. Okay? Especially when what we have is less than others have. It seems unfair. Certainly, that young brother felt like he was absolutely in the right. He felt like he had every claim on receiving a greater inheritance. And maybe, according to worldly morality, we might say that he was right. But the fact of the matter is that he could not be satisfied. He was covetous. He wanted what his brother had.