The Foolishness of the Cross and the Parable of the Fig Tree

Այսօր, երբ որ կկարդանք թուղթի ընթերցվածքը՝ Սուրբ Պողոսի նամակը ուղղված Կորնթացիներին, հատված մը կա, որ երբ որ կկարդանք, չեմ գիտեր դուք ինչպես կընդունեք, բայց երբ որ ես կարդում եմ, խորապես կսկսեմ կյանքի մասին, երբ որ ինքը կըսե հետևյալը. «Ու՞ր է իմաստունը, ու՞ր գրիչը, ու՞ր այս աշխարհի գնողը: Թե որ Աստված հիմարացրեց այս աշխարհի իմաստությունը, քանզի աշխարհն իր իմաստությամբ չճանաչեց Աստծուն նրա իմաստությամբ: Աստված էլ հաճեց փրկել հավատացյալներին այդ քարոզության հիմարությամբ: Իսկ որովհետև հրեաները նշան են հայցում և հեթանոսները իմաստություն են փնտրում, մենք քարոզում ենք խաչված Քրիստոսին՝ ի կատառություն հրեաներին և ի համարություն հեթանոսներին»:

Մենք այսօր հեթանոսների մեջ ենք ապրում, և մակարդակը, թե ինչ է իմաստունը, ինչ է իմաստությունը, ինչ է հիմարությունը, շատ հստակ է: Իմաստությունը կձևավորվի և կսահմանափակվի հեթանոսների իրենց նպատակներով: Եվ փաստը այն է, որ շատերս, դուք, վստահ եմ, ինչպես ես, մեր առօրյա կյանքի մեջ ժամանակ առ ժամանակ, ուզենք, չուզենք, երբեմն մտածում ենք. «Հիմա՞ր ենք այս աշխարհում», որովհետև այս աշխարհը իմաստ չունի: Երբ որ լուրերը կարդում ենք, դիտում ենք սոցիալական ցանցերով կամ ցանկացած միջոցով, մանավանդ, երբ որ մենք լսում ենք՝ ինչ կանցնի և կդառնա մեր հայրենիքում, այդ զգացողությունը, բնականաբար, մեր մեջից պիտի սկսի հնչել, որ. «Արդյո՞ք ես եմ հիմարը, որովհետև ես չեմ կարող հասկանալ այս աշխարհը»: Շատ բնական զգացողություն է, բայց ժխտական է իրականության մեջ: Ո՞վ կուզե հայելիին նայել և ըսե. «Դու հիմար ես»: Ուզենք, չուզենք, բայց երբեմն պետք է անկեղծ լինենք և մտածենք՝ արդյո՞ք ենք: Գոնե այդպես եմ մտածում, որովհետև չեմ կարող հասկանալ աշխարհը: Իրապես, եթե ինձ կփորձեք և կհարցնեք. «Դե՛ր այդ բացատրե՛, ինչու՞ այսպես է լինում, այնպես է լինում, ինչու՞ այսպես են աշխատում և այլն»: Գիտեմ՝ ամեն մարդ իր բացատրություններ ունի, չէ՞: Ուր որ դառնաս, մարդը բացատրություն ունի: Ինքը կարա քեզ բացատրի՝ ինչու լինում ա: Բայց ես չեմ հասկանում, եթե անկեղծ լինիմ ձեզ հետ, և չեմ ուզե հասկանալ, ի վերջո:

Մխիթարությունը այս է, որովհետև եթե իսկապես հասկացած ես՝ ինչու այսպես է աշխարհը, ուրեմն նրանց պես կլիներ այդ վայրկյանին, որովհետև միայն հասկանալի է անոնց պեսների համար: Բայց մենք, ժողովուրդ ջան, այս աշխարհի հիմարներ ենք: Սուրբ Պողոս այդպես մեզ բացատրեց այսօր և մխիթարեց այս պատգամով, որովհետև Աստված իր իմաստությամբ, Աստված իր Ավետարանով, Աստված իր ուժով, փաստորեն, հիմարացրեց աշխարհը: Եվ իմաստուն մարդը, որ հիմարների մեջ է աշխատում, պիտի զգա, որ ինքը հիմար է: Եվ ովքեր իսկապես խաչապաշտ են, հավատացյալ են, հավատարիմ են մեր հավատքին, մեր հավատքը հարցն մերոց, ովքեր են, որ այդպես են աշխում, ապրում, մանրամասնություն են, քիչ մաս են այս աշխարհում, պիտի այդպես զգան:

Ուրեմն պիտի մխիթարվենք, որովհետև ինչպես Սուրբ Պողոս քարոզեց, մենք կքարոզենք խաչված Հիսուսը, մենք կքարոզենք խաչված Քրիստոսը, այդ Քրիստոսը, որ նշանակում է ընտրյալը, օծյալը, որ եկավ մեզ փրկելու: Եթե հավատում ենք այդ, ուրեմն դա է մեր ճակատագիրը, որ այս աշխարհում մենք տարբեր պիտի զգանք, մյուսների պես չպիտի զգանք, չպիտի հասկանանք նրանց իմաստը, որովհետև իրենք կփորձեն մեր հավատքը հասնել, հասկանալ իրենց իմաստությամբ, և չի լինում, որովհետև չեն կարող հասկանալ այդ քարոզախոսությունը խաչված Քրիստոսի մասին: Դա աստվածային հոգևոր իմաստությամբ պիտի հասկանան և չեն կարող:

Ուրեմն, սիրելի՛ հավատացյալներ, երբ որ կզգանք, որ կխենթանանք, որ կիժենք, որ աննման ենք աշխարհի իմաստուններին, իմացեք, որ սա արդեն երկու հազար տարվա պատմություն է և մեզմով չպիտի վերջանա, պիտի շարունակե հաջորդ սերունդների մեջ: Այդ էլ չի նշանակեր, որ պիտի լքենք մեր հավատքը կամ մեր ուսուցմունքը, ընդհակառակը՝ ամուր և խաղաղությամբ պիտի շարունակենք:

The passage today which I’d like to read for you once again, which was read earlier in our liturgy from the Gospel, comes from the Gospel of Matthew. And in this passage, Christ is speaking with the disciples, and he speaks about things that are eschatological in nature, which is a very fun word. Which basically means he talks about things about how the world will end or how, from our perspective, from the faithful of those who call themselves Christians, how the world will be renewed and how it will continue from that point forward. But it marks a transition of a significant nature from the way they think, the way that things are now into the way that God wills them to become. And he speaks about this transition.

I’ll paraphrase or at least partially quote the passage from the beginning. “For as the lightning comes from the east and flashes to the west, so also will the coming of the Son of Man be. Wherever the carcass is, there the eagles will be gathered together.” So he speaks about this immediate and striking way in which those days will come, and those days mark the second coming of our Lord and Savior, Jesus Christ, whose coming we profess and we eagerly await.

I’m gonna take a quick detour here before I get to the main point of the message, but let’s just take a moment to reinforce very essential teachings about the Armenian Church, which is that we are a people who eagerly await the second coming of our Lord and Savior, Jesus Christ. And we profess this from the birth of a child until the death of a Christian. We profess this, and we reinforce it in our teachings and in our actions. Until the moment that we commit one who is asleep in Christ to his heavenly embrace, we proclaim that upon the second coming of Jesus Christ, they will be renewed in glory for the glory of Christ, Father, and the Holy Spirit.

So this is really essential for us to accept and understand, and this affects so many aspects of our faith. This expresses the immediacy and the importance, the vital importance of us taking this moment in time in our lives to prepare ourselves, from beginning to end, for that inevitable moment in time, which like we say, we confess a Christ that was crucified for the sake of our sins. I spoke about this in the Armenian message. So this expression of the Holy Trinity is coming to us and is lovingly and mercifully receiving us in judgment to prepare us for what comes next. So this is a blessed opportunity for us.

This is, by the way, one of the reasons I’m using this particular opportunity to mention this, that in our church we don’t teach cremation because we reinforce the lesson of the coming of Jesus Christ by even our burial practices, because we believe that Christ will come to restore the living and the dead. And so the dead will be restored to life. And our burial practices are just a way of reinforcing that aspect of our faith, that we believe that Christ will come and give us resurrection. Of course, not all circumstances will allow for this, for various reasons. However, I just want to make it clear, from cradle to grave, this is the teachings of our church, that we are meant to embrace and eagerly await the second coming of our Lord and Savior, Jesus Christ.

Now, as we continue, Christ said this: “Now learn the parable from the fig tree. When its branch has already become tender and puts forth leaves, you know that summer is near. So you also, when you see all these things, know that it is near at the doors. Heaven and earth will pass away, but my words will by no means pass away. But of that day and hour no one knows, not even the angels of heaven, but my Father only.” And so he uses this parable of the fig tree to express to us that there will be signs when the time comes, just as there are signs that the fig tree portrays in the physical world, that the seasons are changing and a new season is beginning. Those signs will be apparent to us when they happen, but we will not know in advance of when they’re happening. It is unknowable to us, and the church fathers understood this very well. It is folly, and it is a waste of your and my time to try and guess when this will take place, because Christ has already told us, through the power of his unbreakable teachings and gospel, that we will not know. Only God knows of that date and time. There is nothing in heaven or on earth that can tell us when that will be, for only God knows.

However, my reflection on this passage is this. We speak of the fig tree in this passage. Christ speaks about how the fig tree, when the branches become tender and they put forth leaves, you know the summer is near. Does the fig tree know what season it’s living in? It knows the season it’s living in, but it doesn’t know where it came from and where it’s going, right? Does the fig tree know it’s getting ready for the summer? The fig tree lives in the time that it lives, and it grows in the time that it grows. For us as Christians today, that fig tree represents humanity, our humanity, our time on this earth. We live in this period that is now. When the time comes, the fig tree is ready. When the time comes for us, then let us be ready. But we have to live in this moment, and this is the moment that while the fig tree is preparing for that moment of realization of its potential that comes in the summer as it becomes fruit-bearing, that we live in the spring, the spring of the fig tree that is establishing itself, that is preparing itself, that is getting ready for the fruitfulness to come.

This is our period of growth. This is our period to prepare for what is going to come. We do not know when it’s going to happen, just like the fig tree does not know when it’s going to happen. But the fig tree lives and thrives in the moment that it is. And so that’s what we have to strive to do as Christians today. This is our season of preparation. This is our season to let our roots stretch out and to let our branches prepare themselves for what will come. And the way that we do that is through the cultivation of our spiritual lives in all the means that are available to us as Christians: engagement in the sacraments, deepening our relationship with one another in a God-pleasing way, deepening our relationship with God, understanding His Word through Holy Scripture, and reflecting inwardly within ourselves to understand how we are meant to change in a way that is known as repentance. This is how we pass our spring to prepare for the glorious summer that is the second coming of Jesus Christ. And in that day, we will bear fruit because that is God’s will if we are ready.

So, my brothers and sisters, this is a message of comfort. That time will come, and God’s will will be done. But we don’t have to worry about when. We just have to live in this season of our lives right now, which is given to us by grace and with mercy and love, so that we can pass our lives day by day in a state of spiritual preparation that brings us joy, spiritual satisfaction, and peace. For the glory of our Lord and Savior, Jesus Christ. Amen.