The Visitation: St. Mary and St. Elizabeth

Այսօր սուրբ Ավետարանեն ներս մենք կարդանք դեպք մը, որ տեղի ունեցավ Հիսուսի ամենաշուտ օրերի մեջ, երբ որ Սուրբ Մարիամը նոր լուր ստացավ Սուրբ Գաբրիելի կողմեն, որ ինքը պիտի դառնա Աստվածամայրը։ Եվ ասիկա հրաշալիք է, որովհետև անցյալ շաբաթ մենք կարդացինք Աստվածամոր կյանքի վերջին օրերի մասին, և հիմա վերադառնում ենք իր, գոնե մեր հիշողության նկատմամբ, իր կյանքի առաջին օրերին։ Եվ այս օրերի մեջ մենք կկարդանք, որ, այո՛, Աստծո պատգամաբերը՝ Սուրբ Գաբրիելը, եկավ և պատգամը փոխանցեց Սուրբ Մարիամին, բայց հիշողությունը այդտեղ չի կենար, որովհետև շարունակվում է հենց այսպես։ Եվ որ ինքը լուրը ստացավ, Աստվածաշունչը ասում է, որ անմիջապես, անմիջապես, ինչ կնշանակի անմիջապես, չգիտենք, բայց արդեն հղի էր, բայց շատ շուտով Սուրբ Մարիամ ելավ Նազարեթեն և ինքը գնաց իր զարմիկի մոտ։ Իր զարմիկի անունը Եղիսաբեթն է։ Եղիսաբեթ հավատավոր կին էր, և ինքը Սուրբ Հովհաննու մայրն էր՝ Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչը։ Ուրեմն, մենք գիտենք, որ Սուրբ Հովհաննեսը և Հիսուսը զարմիկներ էին իրար, և Սուրբ Մարիամը ստանալով այս սուրբ լուրը, այս ավետիսը, ինքը մեկնեց գնաց իր մեծ զարմիկին՝ Եղիսաբեթի մոտ։ Եվ այնտեղ մենք կարդանք Ավետարանի մեջը, որ տեսնվելով մեկ անգամեն Եղիսաբեթը, չնայած որ միջոց, ձև չունեցավ իմանալու ճշմարտությունը, այն օրոք չկար ինտերնետը, հեռաձայնը և այլն և այլն, միջոց չկար, որ ինքը նախապես իմանար, որ Սուրբ Մարիամ պիտի ծննդաբերեր Հիսուս Քրիստոսը՝ մեր Փրկիչը, Աստծո որդին։ Ինքը տեսավ և ըսավ, որ անմիջապես Սուրբ Հովհաննեսը, որ արդեն իր որովայնի մեջ էր, քանի որ հղի էր նրանով, անմիջապես ինքը հասկացավ, որ Սուրբ Մարիամ Աստվածամայրն էր։ Եվ ի՞նչ ըսավ։ Ըսավ, որ երանի ես բոլոր մարդոց մեջ, օրհնյալ ես բոլոր մարդոց մեջ։ Եվ այստեղ մենք կստանանք տարբեր ավանդությունների մեջ շարք մը երգեր, որ նվիրված են Սուրբ Մարիամի հիշողության, որ կկոչվեն Մեծացուցեն շարականները։ Մեր եկեղեցվո մեջ այս շարականները մենք կկարդանք ամեն առավոտ, ամեն օր, ամեն առավոտ։ Այս շարականները կերգենք և կհիշենք Սուրբ Մարիամը, որովհետև երբ որ ինքը կըսե, որ հոգիովս, ինքը կըսե, որ մեծացուցի Աստծո իմով հոգիովս, ես մեծացուցի Աստված իմ հոգիով։ Դա ի՞նչ կնշանակե։ Աստված արդեն մեծ է, Սուրբ Մարիամ պետք չունի մեծացնելու, չէ՞։ Մեծ է, ավելի մեծ է ինքը, փաստորեն ամեն տեղ է, չի կրնար ավելի մեծ ըլլա։ Բայց մեր հայացքի մեջը ավելի երևելի կդառնա Աստված Սուրբ Մարիամի շնորհիվ։ Ուրեմն մեր հայացողության համար կմեծացնե Աստվածը մեզի համար, որ մենք հանդիպենք Աստծուն։ Ասիկա է Սուրբ Մարիամի շնորհքը, որ ինքը կարող է ունենալ, քանի որ Աստված ընտրեց իրեն իր հեզության մեջ, ինչպես շարական կըսե, դառնալ Աստվածամայրը։ Երբ որ Եղիսաբեթը տեսավ Սուրբ Մարիամը, այդ վայրկյանին, երբ որ Սուրբ Հովհաննեսը շարժվեցավ իր հորովայնի մեջը, մեր հայրերը հրաշալի ձևով կըսեն, որ ասիկա մարգարեական գործ էր, որովհետև Սուրբ Հովհաննեսին բուն գործը ի՞նչ էր, որ ինքը պատրաստ էր ճանապարհը Հիսուսի համար։ Երբ որ Հովհաննես շարժվեցավ, կըսեն, որ արդեն մարգարեություն կներ չծնած Սուրբ Մարիամի հորովայնի մեջը, որովհետև պատրաստեց Եղիսաբեթը, որ Եղիսաբեթը պատրաստե Սուրբ Մարիամը, որ ամեն ինչ պատրաստ լինի Հիսուսի գալուստի համար։

Last week we came together on the Feast of the Assumption of Saint Mary, the Mother of God. We spoke about the power of the Assumption and what it meant for her to be loved so dearly by Christ, to be assumed to heaven upon death, as others had been prior to her, when we think about Enoch, for example, and Elijah. But this was an example of the power of resurrection, the truth of the resurrection that belongs not just to God, but to all of us, and what that means for our future, for our lives, for the stake of our lives, and for not only this accountability that we have to be on a journey towards salvation with Jesus Christ, but the grace that we’re blessed with as we walk that path.

Now the Church Fathers, they turn our gaze backwards in time from the end of Saint Mary’s earthly life to some of her earliest days, at least in terms of what is chronicled in the Holy Gospels. And we hear about what happens after Saint Mary receives the proclamation, the Annunciation from the angel Saint Gabriel. So we know, those of us who show up to church around Christmas time and read our Gospels, that the angel Gabriel came to Saint Mary and informed her on behalf of God that she would be the bearer of the Messiah, of His only begotten Son.

Now, what happens next in the Bible is very interesting because if we continue reading, we learn that immediately, the Bible tells us, immediately — what that means, we don’t know. She was already pregnant in the sense that by the Annunciation, in that moment, by the power of the Holy Spirit, she became the Mother of God. She was already pregnant. The first thing that she does is she embarks on a long trip, a personal pilgrimage of a sort, to go visit her cousin Elizabeth. Elizabeth was very close to her, a very pious and devout woman. And so she says, “I’ve just heard this news. I’ve got to go see my cousin Elizabeth.” Now, she doesn’t know, she can’t know that Elizabeth will soon be the mother of Saint John the Baptist, who is, of course, by virtue of Mary and Elizabeth’s connection, Jesus’ cousin. They don’t know this. She can’t know this. Elizabeth doesn’t know that Saint Mary will be the Mother of God. Saint Mary doesn’t know that Elizabeth will be the mother of Saint John the Forerunner, the Baptist. And so she embarks on this long journey, which was by no means easy or safe, to go visit her cousin to share this good news.

And what the Gospel tells us is, before they even speak to each other, from a distance, Elizabeth perceives Mary, and the Gospel says, in her womb, Saint John moved. There was a commotion in her womb. And immediately, Saint Elizabeth knew that Mary would be the Mother of God. So fascinating, and there’s so much in that one interaction to unpack. Because what happens, our Church Fathers tell us, is that Saint John’s role in the history of salvation, and particularly during that period of time, was to prepare the way for Jesus. That was everything that he needed to do. He was Saint John the Forerunner. He was not the Messiah, but he was the return of Elijah and the one who would be the prophet that prepared the world for the coming of Jesus Christ. That was his whole job from the beginning of his life until the end of it, when he died for the sake of his prophesying at the hands of King Herod.

And so what is — before he’s even born, he’s prophesying, is what our Church Fathers tell us. In the perception of the coming of Saint Mary, he already feels the weight, the grandeur, the pure message of love and peace and salvation that is coming through Saint Mary, and so he moves, and by his movement, he inspires Saint Elizabeth. Now, the connection between a mother and a child here is so important for us to note, that Saint Elizabeth was so in tune with the nature of her own child that by virtue of his movements, she became one who could realize the truth that was being revealed to her, that for so many other people, even the disciples themselves, was not obvious. Saint Elizabeth got, by virtue of Saint John, what it took Saint Peter years to figure out, and Saint John wasn’t even born yet. This is the power of that connection that they’re sharing in this moment, which is so beautiful between two devout women that have come together to support and love one another.

And so by the time St. Mary actually arrives in speaking distance to St. Elizabeth, St. Elizabeth is ready to just proclaim as loudly as she can, “Blessed are you amongst women. Blessed are you amongst all people, for you will be the mother of God.” “For you are the mother of my Lord.” This is what St. Elizabeth proclaims. St. Mary hasn’t told anybody about this yet, and St. Elizabeth is ready to throw herself — her senior cousin, St. Mary’s senior cousin — throw herself on her knees in her presence. So powerful was that reunion on their part.

And then St. Mary proceeds to read from scripture, from prophecy, prophecy from the Old Testament, because St. Mary was already so well-versed in prophetic texts that she understood that a prophecy that had come centuries before was going to be about her, that she would be the one, that her soul magnifies the Lord. Her soul magnifies the Lord. What a beautiful statement for us all to reflect on. And so powerful was it that it moved all churches from the earliest days to use these words by St. Mary to form some of our most beautiful hymns in the church. And until today in the Armenian church, every single morning we have a special hymn that is inspired by this moment in time, which we call Medz Atsutsayn. Medz Atsutsayn, Nerou Sharaganera, the Magnificat hymns — all of these hymns are dedicated to remembering St. Mary and the power of her gift to the world by becoming the mother of God.

Now, I wanted you all to understand this chronologically, in the context of what happens in that moment in time which is so powerful, when prior to being born, these two men that changed the world are found in each other’s presence by virtue of these beautiful and devout women. I want us to take away from this message today how important it is during milestone moments of our lives, whether they be happy or sad or a complicated combination of the both, that we turn to people in our lives who we trust and are faithful to help us be in those moments, to preside with us and be present in those moments, to help us understand how God is working through us, to help us understand that we are loved by Him and through the people that we have in our lives who are devoted and devout in their love for Jesus Christ. Also, Christ loves us through them.

This is what St. Mary did. The wisdom and the beauty, the meekness, the humility of St. Mary is that she understood that this amazing thing happened to her. She would be considered the most blessed person in history, and it wasn’t for her to figure out on her own. She had to go to her cousin, who she trusted, who was a deep and faithful person, a patient and humble person, who would sit with her until they could figure out how to cope with this reality and to move forward and do the will of God.

In our own lives, whether we receive difficult news such as the passing of a loved one, or exciting news such as a new opportunity that has risen in our life that we don’t quite understand the impact of yet, sometimes what will we do? We’ll go online. We’ll post about it. Sometimes we won’t talk to anybody about it to get feedback from anybody. But for us to make sure that we’re on a path that ultimately is about glorifying God through our actions, it’s important for us to bring in a trusted and faithful person in our lives to share in those moments with us, to give us insight that we might be too proud ourselves to fully appreciate. And by pride, I mean that which blinds us to the truth of our own lives. Maybe we’re not giving enough thanks for how great a blessing it is that we’ve received in our lives, or applying those blessings to the gifts of God. And maybe in those mournful and grieving moments of our lives, we’re too caught up in our own pain to understand how these moments might fit into a bigger picture.

Therefore, blessed is the Holy Church. Blessed is the body of Jesus Christ that brought together all of us individual members into one unified experience so that we can do just what St. Mary is showing us through her example in visiting St. Elizabeth as she prepared the way for the coming of our Lord and Savior, Jesus Christ. Amen.