The Lost Sheep: Being Found by Christ

In the name of the Father and the Son and the Holy Spirit. Ամեն։ Անուն Հոր և Որդվո և Հոգվույն Սուրբո, ամեն։

Ես լավ եմ հիշում տարիներ առաջ գնացել եմ Disneyland ծնողքիս հետ։ Ես վստահ չեմ՝ քանի տարեկան էի։ Ենթադրում եմ, որ հինգ-վեց տարեկան էի, և գնացել ենք։ Արդյոք մենք գնացել ենք ընտանիքով դրանից առաջ, որովհետև մենք Լոս Անջելեսից ենք, և հեռու չէր մեզ համար, բայց առաջին անգամ, որ հիշում եմ, որ մենք ընտանիքով գնացել ենք Disneyland, երկար օր եղավ։ Հասել ենք մի պահ, երբ կարծեմ թե պարադը պիտի սկսեր հրապարակից։ Եթե տեսել եք, պարադ մը կա։ Պարադը պիտի սկսեր, և ձանվեցա, էսի մեջ ընկա և հանվեց ուշադրությունս կորսնցուցի շրջակայքիս, չգիտցա որտեղ էի, այսինքն երազի պես մի բան տեսա և սկսա հայրիկիս հետևել, որովհետև ինքը քայլում էր էս կողմով, և նրա հետևից սկսա քայլել։ Պարադը վերջացավ, և դարձա հայրիկիս երեսին ասելու, որ ինչ լավ էր, և տեսա, որ այն մարդը, որի հետևեցի, իմ հայրը չէր։ Եվ կորսված էի, չգիտցա որտեղ էին ծնողքս, և այդ տարիքին պիտի երևակայեք ինչպես հուզվեցա այդ պահին, որովհետև բազմությունը իմ շուրջն էր, և փոքրիկ էի, չկարողացա նրանց գտնել։

Ուրեմն այդպես կորսված վիճակով մնացի, չեմ գիտեր ինչքան երկար ժամանակով, բայց ի վերջո ոստիկանը ինձ գտավ։ Եվ ասեց, որովհետև երևի իրենք մասնավոր training ունեն, որովհետև վստահ եմ, որ սա ամենօրյա երևույթ է այդտեղում, և ինձ բռնեց և կանգնեց մի տեղ, և ի վերջո ծնողքս նույնպես փնտրում էին ոստիկանը ասելու, որ կորսնցուցինք մեր երեխային, և այդպես այդ մարդու միջոցով գտնվեցա։ Եվ հիշում եմ, որ այդ կարճ ժամանակի մեջ, որ երևի ընդամենը հինգ րոպե էր, եթե ոչ ավելի կարճ, ամբողջ աշխարհս խառնական էր, քանդված էր։ Ուր պիտի գնայի, ու՞մ հետ պիտի մնամ, ի՞նչ պիտի անեմ, ինչպե՞ս պիտի ապրեմ, որտեղի՞ց պիտի ստանամ հացս, ո՞ւր պիտի գիշերս անցնեմ։ Այսպես էս փոքրիկիս ուղեղիս մեջ այս հոտորիկը կար, որովհետև կորսված էի։ Որովհետև առանց ծնողքս, իսկապես կյանքս իմաստ չուներ։

Բնականաբար, որպես փոքրիկ, ես այդպես չմտածեցի ծնողքիս մասին, որովհետև փոքրիկները այդպես են, չէ՞ Իրենք ապրում են ուրախ-ուրախ և անհոգ, և որևէ ձևով իրենք չեն գնահատում՝ ինչ են անում նրանց համար։ Բայց երբ որ չի գան, միանգամից մենք հասկանում ենք, որ առանց ծնողքին հույս չունենք։

Այսօր մեր Ավետարանի մեջ, Մատթեոսի Ավետարանի մեջ, հետևելով մի ուրիշ հատվածի, երբ որ Հիսուս բացատրում է մեզ, որ որքան արժեքավոր են փոքրիկները, և փոքրիկներ ասելով՝ զարգացման մեջ մարդիկ, նրանք, որոնք հասունացած չեն, նրանք, որոնք անապահով են, որքան կարևոր են, և որքան բոլորս պատասխանատու ենք ուշադիր լինել նրանց հար կամ նկատմամբ և հարգել, արժեքավորել։ Եվ ասում է. «Հանկարծ մեկը, որ ինքը մեղքի պատճառ դառնա այս փոքրիկներից մեկի համար, ավելի լավ է, որ ծանր քարը իր վիզին շուրջը կապվի, և ինքը օվկիանոսին նետվի»։ Այսինքն՝ այդքան կարևոր է, որ մենք իրարու համար պատասխանատու լինենք, և մանավանդ փոքրերի և ոչ հասունացած մարդկանց համար։

Հետևելով այդ հատվածը, ինքը խոսում է հարյուր ոչխարների մասին, որը այսօրվա ընթերցումն է։ Եվ երբ որ այդ հարյուր ոչխար ունի հովիվը, և այդ բարի հովիվը կորցնի այդ մեկ ոչխարը, պիտի թողնի ինքնականը և պիտի գտնի կորցված ոչխարը։ Ուրեմն, ասիկա ինչպես Հիսուսի քարոզելու ձևը զայրահեղություն, զայրահեղ օրինակ է, որովհետև ինքը փորձում է մեզ շշտել երկու կարևոր կետեր՝ մեկը, որ մենք չենք կարող որպես քրիստոնյաներ, որպես Քրիստոսի հետևորդներ անտարբեր լինել կորցվածների նկատմամբ։ Լինի մեր փոքրիկների մասին, մեր ձուխի, մեր քաղաքի, մեր հասարակության փոքրիկները, ասենք, այսինքն՝ անապահովներ, նրանք, որոնք զարգացման մեջ են և միջոց չունեն իրենք իրենց պահելու համար։ Պետք է պատասխանատու լինենք, պետք է զգույշ լինենք, ուշադիր պետք է լինենք միշտ, և նաև հոգեպես պետք է այդ հայացքը դարձնենք մեզ, և պետք է այդպես վերլուծենք մեր կյանքը՝ իմանալով, եթե դուք ինձի պես այդ պահին կորսված եք։ Կորսված ենք արդյոք այսօր։ Արդյոք Հիսուս մեզ փնտրում է, կամ մենք սպասում ենք, որ Աստված մեզ գտնի, որովհետև այդ պահը կյանքիս մեջ, որովհետև երբ որ հասկացա, որ ծնողքս չկային, միանգամից արժեքավորեցի նրանց գործը, ներկայությունը կյանքիս մեջ։ Կորսված անձը պիտի հասկանա, որ առանց Հիսուսի իսկապես չի կարա ապրի, ինքը հույս չունի։ Այս է հարցը այսօր, որ պետք է վերլուծենք, անդրադառնանք մեր կյանքների նկատմամբ։

A few weeks ago—no, I’m sorry, longer than that, let’s say some time ago, several months ago—I was in Japantown with my family, and we had to be separated for a little while. I think I got a very urgent parish phone call. So I said to Yeretzgin and the kids, “You guys go ahead.” We, I think, had gone there for a movie and dinner or something like this. I said, “You guys go ahead. I’m gonna take this call, and I’ll catch up with you.” And probably the call took longer than I expected it would. But after some time had passed, I walked into the mall at Japantown and was walking towards where I think they were on the second floor. And as I was making my way there, I looked over for some reason, and I saw two policemen, and with those two policemen was my son. And he was, at the time, younger than he is now. He’s almost about to turn seven, so he was probably six or five at the time. I was like, “What is this?” And so my heart started racing, and I ran up to him. He was very calm when I saw him. So I walked up, pretending like I thought everything was okay: “Hi, officers. How you doing? I see you found my son here.” And they’re speaking very calmly, and they turn to me, and they’re like, “Oh, yeah, we did. We happened to have come across your son here.” And so we’re trying to make it seem like everything is normal because apparently they were handling this situation, which we figured out was he got separated from Yeretzgin and from his sister, and he was on his own trying to find his way in the mall.

And in that moment where he turned around and he saw me, he had been totally fine. I saw him, he was laughing, he was totally carefree a second ago, and he turned around and he saw me. And despite the fact that I tried to act like there was nothing wrong, all of a sudden his eyes filled with tears, and he was just totally immobilized with emotion, having seen me in that moment when he may have not even realized it, but he knew that he wasn’t where he was supposed to be, and he was lost.

In my Armenian sermon, I told a different story about when I myself was lost, but as a parent, that was a different perspective for me, right? I don’t know if any of you guys share a moment like this from your own past where you’re separated from your family or one of your children was separated from you. And there was just a very, even just a moment in time where you feel like, “I don’t know where they are.” And that’s terrifying. Absolutely terrifying. For a child, it feels like, “What am I gonna do without them?” And for a parent, it feels like, “How could I lose them? Like, this is my number one responsibility in the entire world, and I just need to, at minimum, I need to make sure I know where they are.” And so of course, he fell apart in that moment. He came to me and he hugged me, and I got very emotional. It was the first time we’d ever been kind of, even for a moment, separated from our kids in that sort of context. And of course, what had happened was he saw something shiny, and he went in the direction of that shiny thing, which was not the direction everybody else was going. And there you have it. That’s how it starts, right?

And when I found him, then I went and found Annie and Nick and Manny. And of course, Annie was insane because she didn’t know where he went, and she was running around like a crazy person. This idea that we are meant to be together is, of course, very crucial, but you don’t appreciate the value of it until you don’t have each other, right? Until you’re looking for one another, and all of a sudden you can’t find them, or you want to be found and the one who you want to find you isn’t there. Even for a heartbeat, this is devastating for a person, you know?

This is what Christ is speaking about us today because as our heavenly Father, He looks down upon His creation, each and every one of us, who He loves as dearly as I love my own son, as you love your own kids and your own dear ones in your lives. And He looks down, and He sees where we are at spiritually in our life, and He is pained. He says, “These are lost. These are lost. I want them to come back to me.” And so He does search us out. But often there’s something essential for us to do in that moment in time to make sure that we can be found.

This is the key to Jesus’s message today from the Gospel of Matthew as He shares with us this essential analogy of the shepherd and his flock. “And if a good shepherd has a hundred sheep and even one of them goes missing, would he not leave the ninety-nine to go find the one?” And of course, the good shepherd does, and he rejoices at finding the one and brings him back into the fold.

Christ doesn’t just tell us about this, but He does it in the Gospel. He doesn’t just say, “I will do it,” but He shows us how He did do it. In at least three cases that I’m gonna share with you today, we see what that means for Christ.

The first was in the case of Zacchaeus. Zacchaeus was one who was a rejected tax collector, a sinner, who the people despised. But yet Christ sought him out, went to his house and said, “I’m gonna stay with you. When there are people that would die for me to stay with them, they’re longing for me to be with them, but I’m gonna stay with you. I’m gonna be with you, and I’m gonna bless your home, and I’m gonna bless you, despite the fact that you don’t deserve it.” And of course, everybody was so critical of Jesus Christ. How could He spend His time and His energy and His blessings and give His peace to this man who’s not one of us, who’s a sinner? But Christ found the lost sheep, and He brought him into the fold.

Another instance is when Christ finds the Samaritan woman at the well. The Samaritans were, of course, a rejected, outcast minority of the people of Judea at that time, and they were despised for their outcast status. Not even people of Israel, not even people of God. But Christ found the woman at the well, and He said, “If you are thirsty, then if you drink from the Spirit, you will never be thirsty again.” And He revealed His messiahhood to her. He gave her a vision of salvation and of His role as the Son of God in a way that none of the Jews at that time had received. And she was blessed through Him, despite the fact that she was away from the flock, but He brought her into the flock.

And finally, and the most beautiful example which I’m gonna share with you today, is the example of Peter himself. We spoke of Peter last week on the Feast of the Transfiguration and how he stood as this shining example of a faithful person upon whom the Church would be built, the rock upon whom the Church would be built, the strength of his faith when he proclaimed, based on his own revelation from the Spirit, that Christ was the Messiah, the Son of God. But what did he do? He rejected Christ. When the time came, when the pressure was on, when he was crucified on the cross, when people came to him and asked him, “Aren’t you one of Jesus’s people?” What did he do? He denied Him. And not once, but three times. Peter, the one who was at the center of the flock, the one who would be the most important member of the flock at that time, he was lost. He was away from the flock. And what did Christ do to bring him back? After the resurrection, He went to Peter. And for every time that Christ was denied, He asked Peter, “Do you love me? Peter, do you love me?” “I do.” “Peter, do you love me?” “I do.” “Do you love me?” “I do.”

So in this way, if we think that we might be in a space where Peter was in his life, where we know we belong to Christ, but sometimes we just can’t really find our way back to the flock, remember that question that Christ asked Peter: “Do you love me?” This is the invitation to be found that Christ is offering His people, you and I.

This was the feeling in the heart of my child when I found him there lost, away from where he belonged, away from his own flock. When he looked at me and his heart proclaimed, “I love you.” Right? That’s what was in his tears as he was crying. And so as we long to be found, let that be the same feeling that’s in our own hearts today. Jesus Christ, I love you. I’m waiting to be found so that you can take me to where I belong in your loving embrace for the glory of our Lord and Savior, Jesus Christ. Amen.