The Parable of the Wheat and the Tares: Patience, Mercy, and the Cross

Այսօրվա Մատթեոսի ավետարանի հատվածի մեջ մենք կարդում ենք առակը, որ վստահ եմ բոլորիս համար հետաքրքրական է, որովհետև խոսում է այդ խորք հարցին մեր սրտերի մեջ, թե ինչու չար և անարդար անիրավություն կա այս աշխարհի վրա։ Հիսուս ինքը քարոզում է Մատթեոսի ավետարանի մեջ և խոսում է իր աշակերտներին այդ գլխի մեջ, ասում է, որ մի առակ կա, երբ որ տանտերը հրամայեց, որ օգնականները պիտի գնան դաշտերին և ցորենի սերմերը պետք է սերմանեն, պետք է տնկեն։ Գացին, արեցին, վերադարձան, բայց գիշերը այս տանտիրոջ թշնամին եկավ, մտավ դաշտը և այնտեղ, ուր որ իրենք ցանեցին լավ սերմերը, ինքը եկավ և որոմներն ալ ցանեց։ Եվ այդպես հասկացան ի վերջո տնտեսները, օգնականները, որ այս երկուսը միասին պիտի աճեին և այդպիսի ձևով մը պիտի փչացներ այդ տարվա քաղումը, որովհետև չպիտի իմանային՝ ինչ է ցորենը և ինչ է որոմը։ Տարուկ ուզեցին և ի վերջո տերը այսպես որոշում հայտնեց և բացատրեց՝ երկուսը թող միասին աճեն, մինչև որ հասունանան և այն ատեն հայտնի պիտի լինի՝ ինչը ինչից է, և այնը, որ ցորեն չէ, այնը, որ պտուղ չէ, պիտի հանենք, պիտի հավաքենք, պիտի քաղենք և պիտի այրենք։ Եվ ինչ որ պտուղ է, պիտի պահենք և ինքը պիտի մնա իր տիրոջ հաճույքի համար։

Ուրեմն, ասիկա մակերեսային մակարդակի վրա բացատրություն է տիրոջ ողորմության մասին, որովհետև մեզ խոսում է մեր եկեղեցվո հայրերը, օրինակի համար՝ Ոսկեբերանը, շատ հստակ կերպով ասում են, որ ասիկա առակն է, որ պատկում է աշխարհի իրավիճակի մասին, որովհետև այսօր այստեղ և այս եկեղեցվո մեջ ունենք բարի մարդիկ, որոնք փորձում են առաքինասեր կյանքներ ապրել։ Բայց եկեղեցուց դուրս են գալիս և հանդիպում ենք մարդիկ, որոնք չար նպատակներ ունեն, որ իսկապես անառակ կյանքներ են ապրում և մեզի համար անվտանգության հարցեր են դառնում։ Եվ հարցնում ենք՝ սա ինչպե՞ս կարող է արդար լինի, սա ինչպե՞ս կարող է լինի Աստծո տեսլականը այս աշխարհի համար։ Բայց Աստծո ողորմության պատճառով այսպես է, որովհետև ինքը մինչև այդ հասունալու ժամանակը տալիս է առիթը, որ ինչ որ կարող է չար լինի, բարի դառնա։ Ասիկա ապաշխարհության առիթ է, ապաշխարհության կոչում է բոլորիս համար, մինչև որ լրումեն ժամանակին հայտնի կդառնա՝ ինչը ինչ է։ Եվ այս ժամանակը, ըստ Ոսկեբերանի, երկրորդ գալուստն է, դատաստանն է։ Այն ժամանակ Հիսուսը, որ ունի այդ կատարյալ հնարավորությունը զանազանել բարին և չարը, ըստ ճշմարտության, պիտի գա, և հենց այդպես պիտի լինի այդ դատաստանի ժամանակը։

Ուրեմն մենք պիտի համբերատար լինենք և պիտի վստահենք իրեն, որ ինքը պիտի կարողանա այս երկուսը զանազանել, որովհետև ես ու դու կատարյալ չենք։ Կատարյալ ձևով չենք կարող իմանալ ճշմարտությունը մարդոնց սրտերին։ Մենք չենք կարող իմանալ, թե մարդիկ ինչպես զղջացել են և ապաշխարել են և ինչքան փորձել են փոխվել իրենց կյանքների ընթացքին։ Մենք իրավունք չունենք այդ դատապարտությունը կատարել, բայց Հիսուս ունի այդ հեղինակությունը, որովհետև ինքն է հեղինակը այս տիեզերքին։ Ուրեմն, ասիկա առիթ է, և երբ որ կհանդիպենք այսպիսի չար մարդկանց մեր կյանքների մեջ, ասիկա առիթ է բոլորիս համար, հավատացյալներիս համար, առիթ է, որ մենք ևս վստահությունը հայտնենք Առ Աստված, որ հավատում ենք, թե ինքը իսկապես պիտի արդար դատավոր լինի այս աշխարհի։

The passage today from the Gospel of Matthew, chapter 13, is one whose purpose, I believe, for most people on the surface is very evident. It answers a really crucial and basic question that all Christians struggle with: Why is there evil in the world? And if you’re in a freshman philosophy class in college, this is the question that’s always going to be raised first and foremost by developing minds. How can there be a divine power if there exists evil in the world? Why would He allow such a thing to happen? Because He loves mankind. Why would He permit this to take place? And they go down this rabbit hole. But here Christ, 2,000 years ago, at one level is responding to this question.

Early church fathers like Augustine and St. John Chrysostom responded with an interpretation of this parable from Jesus Christ, which tells us the story about a landlord that instructs his servants to go and plant wheat in the fields. They go and do that. They plant the good seed in the fields. And then what happens is in the nighttime, his enemy comes and where they planted the wheat, he goes and he plants weed seeds, this invasive species that early on is going to grow and look similar to the wheat. And as soon as they start sprouting, these servants, they’re very adept at understanding agriculture. They see these things growing and say, “Oh no, this is a big problem. We have these two seeds growing together and it’s going to be impossible to know which is which. Should we just tear the whole thing out and reseed it again? What do we do?” And so the Lord decides, no, just let them grow together until it becomes evident in their maturity over time which is which, and then we’ll go through and we’ll just remove the weeds. But for now, just let them grow together.

And our early church fathers interpreted this in the most general way possible to be a message about the state of the world, that the world is a place wherein the evil and the good coexist, but that is not apparent to us at this time which is which. Am I evil? Am I good? Are you evil? Are you good? Am I sometimes one? Am I sometimes the other? In the end, what will I be? It’s not knowable to you and it’s certainly hard for me to even know that of myself, let alone someone else. And so our early church fathers said this is a call to patience and a reminder to give thanks for God’s mercy because ultimately we’re submitting ourselves to God’s judgment. We’re submitting ourselves to Christ’s authority to act as judge over humanity and to patiently and mercifully and lovingly wait for every opportunity to come to fruition through repentance and through the will and the desire to become a living reflection of the image of God in our lifetimes and to wait until the opportune time to know what have we become. And in that moment, Christ will offer His judgment in a perfect and trustworthy way, in a way that you and I are simply not capable of. I can call that person evil and I can call that person good, but I can never know what Christ knows about that person. I have no right to judge that person. This is why Christ tells us that we should not judge lest we be judged, because we do not know ultimately what is in the heart of other men or what their potential is for repentance and spiritual formation. Christ does, and He will execute that judgment in the most perfect way. So we submit our trust to Him.

This is a reminder of the basic understanding of this passage, but I love that there are many other levels to understand this passage. Last year when we were reading this passage together, we heard an interpretation from St. Macrina that talked to us about how this can not only be applied to the world as a whole, but to our inner life. What are the aspects of our character, of who we are, what our identity is that are good and virtuous, and what of those things have taken root in our heart that are from sin? And often we don’t have the discernment to be able to understand what is happening within ourselves well enough to know what lies at the root of our own motivations. So St. Macrina calls upon us to again practice very careful spiritual development over time and to trust in, for example, a father confessor or trusted brothers and sisters in the faith to provide healthy perspective about what is happening in our inner lives so that we can grow into more healthy Christians.

So here we see this macro level application of the parable by St. John Chrysostom and St. Augustine, and here by another saint we see this micro level, this interiority being excavated, spiritually speaking, by this parable of the wheat and the tares as it is known. And because in our Bible study we have been reading from commentaries of the Book of Matthew, we can introduce a couple more interpretations of this from some of the saints that we’ve been learning from, for example, St. Gregory of Nyssa and St. Nerses Shnorhali.

St. Gregory of Nyssa’s interpretation is really fascinating. St. Gregory of Nyssa is focused on the divine image that lies within us, and that our spiritual development is all about bringing forth that divine image within ourselves and out into the world. St. Gregory of Nyssa’s interpretation of this passage is that the weeds of this parable reflect all of the comforts and luxuries of the world that we are tempted by that will cause us to stray from our spiritual devotion. So what is it around us in our life that calls us to action and motivates our behavior? There are these beneficial things called virtuous conduct and good deeds and God-pleasing works that we could be engaged in, and that’s the wheat. But there’s this other stuff in and around our lives that are called vain pursuits and useless comforts and luxuries that pull us away from our virtuous lifestyles because that becomes the focus of our devotion and our commitment in this life. And are we able to tell those things apart? Are we able to understand what are we being called here to do because that’s good works? And what are we being called here to do because that’s just making me happy, because I’m frustrated in this life and it’s hard for me to rely on God, but it’s easier for me to rely on short-form social media videos, for example. So which of these things are more present in our life? And that’s what St. Gregory of Nyssa is reminding us to do.

St. Nerses Shnorhali, St. Nerses the Graceful, and I’ll wrap up with a description of his interpretation, does apply this at a macro scale. But he makes it clear that here there’s a very obvious distinction between the people of the cross and the people who are not of the cross. He says, “The weeds are those who are not of the cross.” But the wheat are those who are of the cross. If people find that they accept the cross in their life, that’s the moment that they become the wheat. His winnowing fan, for example, which is referenced in this passage, the thing which separates the wheat from the chaff, or the thing that is the fruit from the thing that is waste, the thing that separates that, continuing the agricultural analogy, is the cross itself. The cross is the winnowing fan, and it separates the wheat from the chaff. Do we belong to the cross? Does the cross catch us up? Does it grab us and does it hold us? If so, then we can count ourselves amongst the fruit that is born of God’s will. But will we be cast aside as the chaff because it doesn’t catch us? We don’t belong to it. If we don’t belong to it, then we won’t be brought with it. So this is a reminder St. Nerses gives us that this is an opportunity to once again turn to the one sign of salvation that we truly need in our life, which is the Holy Cross of our Lord and Savior, Jesus Christ.