To Life: Love and Sacrifice (John 3:16)

Եթե մենք հավատված ենք ուրախ առիթներով, որպես հայեր, զարմանալի չի լինելու, և անձամբ ես փորձառություն ունեցած եմ սա վկայելու ձեր մեջ. երբ մենք նստում ենք իրար հետ, բաժակներ խմբվում են։ Եվ հեռակրկիր է, որովհետև անցյալ շաբաթ մենք գրեթե նույն թեմայով քարոզած ենք. ադիկա Գանայի պսակադրության մասին էր, և այն ատեն շեշտեցի, որ չենք կարող պատճառաբանել մեր խմելը, և որ ասում ենք, թե Հիսուս խմեց և դրա համար մենք կարող ենք խմել։ Ընդհակառակը, ասիկա պատճառ չէ և չկա այդպիսի վկայություն Ավետարանում։ Սակայն մենք գիտենք, որ երջանիկ լինելով և իրար վայելելու համար այսպիսի սովորություն կա մեզ մեջ և ադիկա ձևավորված է, կարողանանք ասել, երբ որ չափերը պահում են դրական ձևով, որովհետև մենք ընթացքում հիշում ենք մեր նախահայրերը, մեր ազգը, մեր երեխաները, ծնողքը և այլն։ Բայց երբ որ մի բաժակ պիտի խմվի, ի՞նչ ենք ասում։ Ասում ենք՝ գենաց, ասում ենք՝ գենաց։ Ասիկա կարևոր մաս կկազմե այս սովորության, որովհետև այս գենաց բառը շատ կարևոր է։ Ի՞նչ ենք մաղթում իրար, երբ որ ասում ենք գենաց։ Ի՞նչ է նշանակում կյանք ապրելու։ Որովհետև, բնականաբար, եթե իրար հետ սեղանին շուրջ նստած ենք, ողջ ենք, կենդանի ենք։ Բայց ասում ենք ի՞նչ իրար։ Ասում ենք՝ գենաց։ Մենք կենդանի լինելով պետք է ավելի կենդանի լինենք։ Մենք ապրելով, ողջ լինելով պետք է ավելի ողջ դառնանք։ Ի՞նչ է նշանակում։ Այսօր մեր Ավետարանի մեջ, Հովհաննու Ավետարան երրորդ գլխի մեջ հանդիպում ենք, բնականաբար, այս շաբաթ այդ շատ հայտնի մեջբերում Ավետարանից, և որ, մի խոսքով, ինքը ասում է, որ Աստված այդքան սիրեց աշխարհին, որ ինքը տվեց իր միածին որդին, ոչ որ ինքը դատապարտվի, որ ինքը փրկվի, որ ինքը ապրի։ Ուրեմն սրա մեջ նորեն կհանդիպենք այդ գաղափարը, որպեսզի մենք ապրենք, որպեսզի որ մենք կենդանի լինենք։ Այստեղ ենք, ողջ ենք, ես և դու։ Դժբախտաբար, Աստված իրենց հոգիներուն լուսավորի, կան անոնք, որոնք ննջեցյալ են։ Սակայն մենք դեռևս արթուն ենք, մի խոսքով, և ներկա ենք։ Ինչու՞ պիտի մաղթենք այս կյանքը ավելիով իրար։ Եվ պատասխանը այսօրվա մեջբերման մեջ է, որովհետև ասում է. Աստված այդքան սիրեց աշխարհը։ Ինչու՞։ Որ ինքը տվեց իր միածին որդին, որ մենք ողջ լինենք, որ մենք ողջ լինենք, հավիտենական կյանք ունենանք։ Ասիկա բուն կյանքն է, ասիկա հոգևոր կյանքն է, ասիկա իսկական ապրելն է։ Եվ մեր նպատակը պետք է լինի որպես քրիստոնյաներ, որ մենք հայտնաբերենք այդ ձևի ապրելու, որովհետև դա տարբերվում է ողջ լինելուց։ Մարդը ծնվում է, և ինքը աշխարհի վրա է։ Ոչինչ պետք չի կարող անի ողջ լինելու, բայց բուն կյանք ստանալու համար, իսկապես արթուն և կենդանի լինելու համար մենք պետք է մեր կողմնակությունը հայտնենք և պետք է ապրենք ըստ այդ զոհաբերության, որ է Աստծո միածին որդուն, որովհետև այդքան սիրեց աշխարհին։ Սիրելն է բանալին։ Սիրելը ի՞նչն է։ Սիրելն է, այն է, երբ որ մենք զոհաբերվում ենք։ Պետք է զոհաբերվենք, որ մեր սերը ցույց տանք, այնպես ինչպես Աստված արավ մեզի համար։ Ասիկա ողջ լինելն է բուն իմաստով։ Այսօր չենք կարող ասել, որ որևէ բանին մենք սիրում ենք, եթե չենք զոհաբերված այդ նպատակի համար, մանավանդ Հիսուսի նկարմամբ։ Եթե ինքը զոհաբերվեցավ մեզի համար սեր ցույց տալու համար, եթե մենք ուզում ենք իրավունք ունենալու ասելու, թե մենք սիրում ենք Հիսուսին, նույնպես, նույնպես և առավել ևս, որովհետև մենք Աստված չենք, պետք է մեր սերը ցույց տանք նույն ձևով, նույն միջոցով՝ զոհաբերությամբ։ Ուրեմն Աստված գիտե բոլորիս համար դա ինչ տեսակ ճանապարհ է կամ ինչ տեսակ խաչ է, որ մենք պետք է կրենք, բայց բոլորս ունենք։ Եվ փառք Աստծո, որ ունենք, որովհետև դա մեր գործիքն է, մեր միջոցն է, որ իսկապես ողջ լինենք, որ իսկապես սիրենք զիրար և նաև Առաջին։ Սիրելիներս, երբ որ մենք պատրաստվում ենք եկող Հարության տոնի համար, մենք պետք է մտածենք՝ ոնց կարող ենք ավելի ողջ դառնալ և իրար ասելով գենաց և իրապես այդ կյանքը ունենալու սիրելով զոհաբերությամբ։

I’ve had the personal experience even with some of you who are gathered here in the sanctuary today, for which I am very grateful to be able to sit at a table with you and enjoy a meal at least. And it is consistent with our traditions as Christians and as Armenians that as we sit down and we give thanks for the gift that is this time that we have together and in a joyful environment, in a celebratory environment, to raise a toast to one another in the traditional way that Armenians do. And we remember our forefathers, we remember our parents, we remember our nation, our children. We remember our defenders. We remember all of those that helped to make us who we are today. And in the process we raise a glass and we say to one another, not cheers, but we say genats. In Armenian. A very remarkable word, which notably should be translated for the sake of our message today to mean to life, to life. And not just to life, but to living. To living, to being alive, to living. This is important, that this is an important part of this social ritual for us, and an opportunity for us to reflect what does it mean to be alive? What is this life that we are wishing for one another? Of course, when we do it in moderation and respectfully. What is this life that we’re wishing for one another? Are we wishing that one another be alive? Is that enough for us? Is that what we’re wishing for everybody staying alive? No. In fact, this isn’t the sentiment that we’re meant to be appreciating as we wish life for one another. But being alive is no accomplishment for you and I. We were born, and here we are for the time that we have. It is a transient life, and sadly, many have left us who are asleep in Christ, but here we are. You’re alive, and I’m alive, being alive. But there’s more to life than to being alive. And we’re reminded of that in our passage today from the Gospel of St. John in the third chapter, the one that contains, of course, one of the most well-known of all passages from the gospel, which is meant to encapsulate God’s economy of salvation and His goal in sending Jesus Christ to us and having Him sacrifice Himself. For God so loved the world that He gave His only begotten Son, not so that we should pass into judgment, but that we should pass into life. Life. The very same life that we are wishing for one another. Not to be alive, but to have life and to live it. And in our worldview and what it means for us to be a Christian, that doesn’t mean to have a heartbeat. That means to be awake. That means to have a spiritual life. That means to be an inheritor of eternal life. That means to live a life that reflects the very same property by which we received life, which is love itself, the love that God gave to the world, for God so loved us that He gave His only begotten Son, so that we should be alive. The channel by which life is given, the means by which it is transmitted and received, is love itself. And in the context of this passage, and most fundamentally, that love is transferred to us by virtue of sacrifice. God showed His love for us by sacrificing for us, though He did not have to. He sacrificed for us to make tangible, to make real, and to make experiential on our behalf, the love that He has for us, and we are meant to experience life in the same way, to love in that same way, to show our love by sacrificing. If we have not sacrificed for what we love, then we have not truly loved it in the true awakened sense that God has loved us. Therefore, as we wish one another a full life, as we celebrate the life that we live, as we wish that we have life in this world, let it be a true life. Let it be a full life. Let it be a blessed life. Let it be a spiritually awakened life, and one that is manifested by the love that we have, not just for one another that is transferred by virtue of sacrifice, but most importantly, to the one who gave it to us to begin with, to our Lord and Savior, Jesus Christ. Have we loved Him to the point of sacrifice, is the question that we are challenged with today as we read from the third chapter of St. John. As we proceed wholeheartedly into the pre-season of Lent and then ultimately the Lenten season, let us ask ourselves that question. How much more can we show our love by virtue of what we are sacrificing for the sake of one another and for our Lord and Savior, Jesus Christ? Amen.