The Wedding at Cana: Christ's First Miracle and Our Participation

Որպես հոգևոր հայր, ես շատ անգամներ լինում եմ երջանիկ, լինում եմ տխուր առիթների, ես գտնվում եմ ժողովրդի մեջ, այնտեղ, ուր որ իրենք սպասարկվում են գինի, չէ՞: Եվ ոչ միայն գինին, օղին և այլն, և ամբողջ շարքը ալկոհոլի ըմպելիքներին: Ես մարդ եմ, ես չեմ ուզում գեղեզարդ լինեմ, ես խմել եմ կյանքումս, դա փաստ է, և մեր եկեղեցու ուսուցմունք չէ, որ որևէ ձև խմելը մեղք է, բայց երբ որ չափը անցնում ենք, բնականաբար դա մեծ մեղք է, որովհետև մեր մարմինը տաճար է: Սակայն ես նեղվում եմ, երբ որ զգուշացնում եմ ժողովրդին, որ իրենք զգույշ լինեն խմելու նկատմամբ: Եվ ինձ ոնց են պատասխանում որպես քահանա՝ օձիկով, զգեստով և այլն։ Ասում են․ «Բա, տեր հայր, դու չե՞ս գիտեր, որ Հիսուս խմել է»։ Աստվածաշնչում մենք կարդում ենք՝ ինքը գնացել է հարսնիքներին, խմել է, ինքը ընթրիք ունեցել է և իր ընկերների հետ խմել է և այլն։ Դա, սա մեղք չի, ինքը խմեց։ Եվ բնականաբար ես նեղվում եմ, որովհետև իրենք այդ ձևով ներկայացնում են և՛ Ավետարանը, և՛ Հիսուսի օրինակը, այն ձևով, որ ինքը պատճառաբանում է, որ մարդիկ մեղք գործեն։ Եվ դա իսկապես, չնայած որ իրենք կատակ են անում, շատ լուրջ հարց է, շատ լուրջ հարց է, որովհետև ինչ որ Հիսուս արեց, դա մեզի համար կատարյալ օրինակ է, կատարյալ օրինակ է: Եվ երբ զգույշ ենք կարդում Ավետարանը, մենք տեսնում ենք, որ փաստորեն չի կա որևէ դեպք, երբ որ Հիսուս խմել է: Ինքը գտնվում էր այնտեղ, ուր որ մարդիկ խմում էին, որովհետև ինքը ժողովրդի հետ է ցանկացած դեպքում, որևէ դեպքում մարդկային իրականության մեջ: Եվ ինքը ներկա գտնվեց, որովհետև ինքը կուզեր այնտեղ գտնվեր, որտեղ մարդիկ փնտրում էին նրան: Եվ երբեմն էր ինքը մարդիկ, փարիսեցիները և այլն, մեղադրում էին Հիսուսին, որ ինչու կը, օրինակ, ինքը խարբեցող կամ մեղավորների ներկայության մեջ էր գտնվում: Բայց, բնականաբար, Հիսուս մեր մեջ է գտնվում, այս տաճարում է գտնվում և ամբողջ աշխարհում գտնվում է, որտեղի է իր ժողովուրդը, և ինքը հանդուրժում է մեզ, մինչև որ մենք խոստովանենք և վերադառնանք նրան:

Այսօր սա ասացի որպես զգուշացում՝ տեղյակ պահելու ժողովրդին, որ սա ընդունելի պատճառ չէ, և պետք է, եթե այդպիսի բան լսենք, ըսենք մեր եղբայրներին, քույրերին, որ այսպիսի բան մենք չենք կարող ասել, երբ որ խմելը հարց է:

Ուրեմն, այսօր Ավետարանի ընթերցվածքն է, երբ որ Կանայի հրաշքի մասին ենք սովորում, երբ որ Հիսուս հարսնիքում էր գտնվել, երբ որ պակսեց գինին, և Սուրբ Մարիամ մոտեցավ նրան և խնդրեց, որ ինքը օգնի, որովհետև ինքը լավ գիտեր, որ ինքը ամենակատարն էր, որ ինքը որևէ բան, ցանկացած բան կարա անի ժողովրդի համար, և դա մանավանդ, երբ որ իր մայրը խնդրում էր: Եվ այստեղ մի օրինակ ուզում եմ բերել ձեզ, երբ որ այդ հրաշքի ավարտելուց հետո ինքը տալիս է և հրավիրում է ժողովրդին վայելել իր օրհնված գինին, և մարդիկ վկայում են, որ ինչ որ խմում են, ամենալավ գինին է, ամենալավ գինին է, որ իրենք փորձել են իրենց կյանքում՝ լավագույն գինի լինելով:

Եվ սա մեզի համար դաս է, որովհետև ինչ որ պատկանում է Աստծուն, պետք է լավագույն լինի: Ինչ որ Աստծուց գալիս է, և ինչ որ մենք ուզում ենք ներկայացնել որպես Աստծո զավակ, որպես եկեղեցո անդամ, որպես քրիստոնյա, դա պետք է փորձենք լավագույն դարձնել:

Եվ պարզապես այսօրվա պատարագից ես օրինակ ցույց եմ տալիս ձեզ, ինչպես սա աշխատում է եկեղեցու կյանքում: Սա նշխար է: Նշխարը մենք պատրաստում ենք պատարագի համար, որ ինքը ընծայվի որպես այն հացը, որ Սուրբ Հոգու միջոցով պիտի դառնա Հիսուսի մարմինը, չէ՞, սա նշխար է: Ես կիրակիներ պատրաստում եմ նշխարքը երբեմն երեխաներիս հետ: Իրենք մասնակցում են և ինձ օգնում են, որ խառնենք ալյուրը և ջուրը և այլն, և ձևավորենք և պատրաստենք և այլն: Ուրեմն ամեն ինչ այսօր առավոտ շուտ պատրաստեցինք, եփեցինք, տարա այստեղ և բացեցի և դրեցի խորենի վրա: Վերջը օրհնում ենք կամ պատրաստվում ենք ներկայացնել ընծաները, և տեսա այս նշխարը: Այս խեղճ նշխարը ավելի Թեքսասի ձևը կնմանի, քան կլոր: Ինքը կլոր չէ: Ըսի. «Ես չեմ կարող սա ներկայացնել Աստծուն»: Ես մեկ գործ ունեցա, որ կլոր նշխար մը պատրաստեմ ներկայացնելու, ընծայելու իրեն: Չկարողացա: Խանեցի մեջտեղից, ըսի, որ սա արժանի չէ ներկայացնել Աստծուն, որ պատարագ կատարվի, և կողքս պահեցի:

Եվ նույնպես մենք պետք է մտածենք մեր կյանքում՝ արդյոք կան առիթներ, երբ որ մենք պատրաստում ենք մի բան կամ նույնիսկ մինչև մեր կյանքը մենք տալիս ենք և ներկայացնում ենք աշխարհին որպես քրիստոնյա, որպես անդամ Հիսուսի մարմին, և պետք է ըսենք, որ իրապես սա արժանի չէ ներկայացվել որպես Աստծուն, որպես այն, որ պատկանում է Հիսուսին: Ես պատրաստ չեմ, սա պատրաստ չի: Ես պետք է ավելի կատարելացնեմ ինձ ինքս, իմ գործերը, իմ խոսքը, իմ մտածումները և այլն, որ ինքը պատրաստ և արժանի լինի ճանաչվել որպես Աստծուն պատկանածը: Ասա շատ կարևոր է, քայլ մըն է, երբ որ մենք մեզ ներկայացնում ենք այս աշխարհում որպես քրիստոնյաներ: Նույնպես, ինչպես Հիսուս պատրաստեց, օրհնեց և հանձնեց այդ գինին:

The passage today is from Christ’s first miracle that is recorded in the Gospels. It’s a miracle that happens sort of in a vignette format, a little bit outside of the chronology of Christ’s ministry. And we encounter Jesus when he’s at a wedding in a place called Cana in Galilee, a beautiful place to visit. And those of us who are married, when we’ve gone to the Holy Land, we visit there. That’s a beautiful place to renew our vows, for example. This is the place and the moment, the occasion when Christ blessed, re-sanctified through his life and his example, the sacrament of marriage. We refer to it during our own wedding ceremony. It’s a crucial story or opportunity for us to connect marriage and Christ in a meaningful way as he’s found at this marriage ceremony with his mother, Saint Mary.

And famously, what happens is the wine runs out, and Saint Mary comes to Jesus and asks him to do something about it. Now, everybody knows what happens is Jesus turns the water into wine, right? I mean, that’s a cultural artifact. Everybody knows Jesus turns the water into wine. We don’t know anything else about that story. But what’s really interesting and what I’d like to discuss with you today is what happens before he does that.

I think the first thing that he does when Saint Mary comes to him and asks him to do something to help—she doesn’t say what he has to do. She says, “Please help,” because she knows that he is the author of life and the creator of heaven and earth, and that all things are under his authority. And if he can’t help the wedding party have a good time, then that would be, you know, pretty poor example of his capacities. So she says, “Please help.” And what does he do? It’s kind of funny because you think he’s a son, and this is his mother. I know if it was my mother, this would be the last thing that I would do because I would never hear the end of it. What does he do? He says, “No.” She comes to him, and she says, “I need your help to fix this problem.” And he says, “No, it’s not my time yet. Not gonna do it.” I know, especially if I was that age, and I said no to my mom, there would be very serious consequences. And we know that Christ, despite being perfect and being the Son of God, also lived under the tutelage and under the discretion and under the discipline of his mother because that’s also part of the perfect human experience, which he was a part of. So certainly, there were times when she told him to do things, and he listened. So he says, “No, this is not my time.” And I don’t care how many times I’ve read this passage, I always get like a visceral whiplash at the idea of saying no to your mom.

So this is what he does. And I’m wondering why. Because as I mentioned in my Armenian sermon earlier, Christ is the perfect example of everything. He does not do anything which is not a good example for us. And can we imagine that it would be a good example for a young man to say no to his mother? That would be hard to imagine, I suppose, unless what she was asking was unjust. But it turns out, as we read the rest of the story, it wasn’t unjust because he ended up doing it anyway, and he wouldn’t do anything that was unjust. So it was something that would have happened, should have happened because he did it. So why did he say no? I find this to be one of the interesting aspects of this particular story.

One of the great things about the Armenian Church is that we only have one cycle of readings. In other churches, they may have three or five-year cycles, and you might come to church, for example, on the first Sunday following the Feast of the Naming of Jesus Christ like it is today, and it might not always be the same reading that you heard last year on the same day. In our church, the first Sunday after the naming and every single Sunday of the year is always going to have the same readings. So on this Sunday, for years and years and years, for millennia, we’re talking about this passage. So we gotta find new things to explore here. And in the past, we’ve talked about why the vessels that he used and how huge they were. They weren’t little wine crafts. They were massive cisterns that he turned the water into wine. We’re talking about gallons and gallons and gallons and gallons of water that he turned into wine. We talked about the symbolism of wine, and we’ve talked about the symbolism of marriage and how all of these things are factors. And today, we’re gonna talk about why did Jesus say no.

And to understand why he said no, we have to understand what changed between when she asked and when the act was done. What was different between when he said, “This isn’t gonna happen,” and when it did happen? And a couple really crucial things took place.

The first was he said, “It is not my time.” And we learn from Saint Cyril that by saying this and doing it anyway, we understand that Christ is not a slave to prophecy or revelation or time. That he is able to do that which he deems good, independent of all things, independent of the system, independent of everything that exists in creation. He does that which he wills to do, and by virtue of that, all things are possible. So he establishes through this witnessing and through this testimony—it may not be time for him to reveal himself through miracle, but he’s gonna do it anyway. And that needed to have been said for this to be understood.

Secondly, it needed to be understood that Jesus Christ works in part through intercession. Intercession, which is the means by which we ask, for example, Saint Mary, the Mother of God, and the saints, so that they should pray on our behalf to request for the sake of our life in this world and our salvation on our behalf to Jesus Christ. This example is learned very fundamentally in this story and carried until today, such that when we begin any ceremony or prayer in the Armenian Church, and especially the Divine Liturgy, the very first thing that we say is, “Yev Asun Sorpo Voas Vazaznin Barehosutyanan”—and we are doing this by the intercession of Saint Mary, the Mother of God. The very first thing that we say. She interceded then and gave the example of, “I will be a person who can ask of Christ on behalf of others,” and this is part of the way that we interact with Jesus Christ. She is our intercessor, our best and most important intercessor.

And the third example is the one which I find to be most relevant and important for us today, and that is that Saint Mary turns to the servants and she says, “Do whatever he asks.” That’s the most important lesson from this miracle. Saint Mary turns to the servants and says, “Do whatever he asks.” And what is established by both her request and the action of the servants is that Christ is the one who answers our prayers. Christ is the one who responds to our needs greater than we can ever ask for or comprehend, is not one who does this—and this is reinforced throughout every single miracle that takes place in the Gospel—is not one who does things unilaterally. He does not do it on his own just because he wants it to happen. It requires our participation. It requires our involvement, not because he needs our involvement, but because that is our role to play. In order for that miracle to take place, the servants had to do the work that was necessary for the miracle to be done. They had to find that which he needed in order for the water to be transformed into the wine, to bring these things, to present those things. They had to do the work, and when the work was done and was done faithfully, then the miracle would be committed.

And so too we find ourselves in the position of the servants, that when we are asking for Christ to answer our prayers in this life and when we are asking that Christ be present and that that which we feel like he is able to bless for us in our lives, when we are asking for all these things, we have to remember that we too are meant to be found like the servants, as Saint Mary turns to us and says, “Do that which he says. Do that, and it will be done.” So we have to do what he says of us. We have to follow his teachings. We have to live the life that Christ has designed for us, to do our own part, and still even in making the miracles that we are asking for in our lives a reality, and then we put our faith in him that they will be done.

This is a tremendously important example in this particular miracle, and you can find similar examples of that in miracles throughout the New Testament. Therefore, we ask that Christ give us the vision and the diligence to be able to do the work, the diligence to be able to listen to his message, to live according to that message, and still in any given situation do that which remains for us to execute and give the rest to Christ and trust that what is good and what is according to his will will be done for the glory of the Father and the Son and the Holy Spirit. Amen.