Spirituality, Christian Faith, and Christ’s Mission for All

Անուն Հոր և Որդվո և Հոգվույն Սրբո. ամեն։

Երեկ մենք տոնեցինք կարևոր տոն մը, երբ հիշեցինք ավետարանիչները։ Բոլոր ավետարանիչները միասին տոնեցինք իրենց եկեղեցական տոնին։ Անոնք մեզի համար ժառանգ ձգեցին Հիսուսի պատմությունը։ Ասիկա աշխարհի պատմության ընթացքին ամենաթանկագին նվերն էր, որ մարդկությունը ստացած է։ Մինչև հիմա, ժամանակի ընթացքին, այդ թանկագին նվերը իր որակով և իր արժեքով չէ նվազած, այլ օրը օրին կը բարձրանա, որովհետև դասերը, պատմությունները, առակները՝ ամեն ինչ, որ մենք կը սորվինք Ավետարանեն, օրը օրին ավելի կարևոր կը դառնա աշխարհին և յուրաքանչյուրիս համար։

Երբեմն կ’աղոթենք և շնորհակալություն կը հայտնենք մեր աղոթքներուն մեջ։ Ավետարանին համար պետք է շնորհակալություն հայտնենք, որովհետև Ավետարանը, ինչպես մեր եկեղեցու հայրերը ըսած են, սիրո նամակ է մարդկության։ Աստուծո սիրո պատգամն է, որ իր միջնորդներուն միջոցով հասած է մեզի, որպեսզի մենք իմանանք, թե մեր Տերը ինչքան սիրած է և կը սիրե մեզի։ Ուրեմն երևակայեցեք, որ ամենատխուր, ամենատկար և ամենատխրալի վիճակին մեջ, երբ կը բանանք և կը կարդանք այդ պատգամը, մեզի կ’ըսե. «Ես կը սիրեմ ձեզ։ Ես ձեզ կը սիրեմ»։ Ասիկա է խոսքը, որ Աստված կը փորձե մեզի հասցնել Ավետարանի միջոցով։

Փառք Աստուծո, և շնորհակալություն կը հայտնենք ավետարանիչներուն՝ իրենց գործին համար։ Այդ պատգամը բոլորիս համար հասանելի և մատչելի է. ամեն տեղ կրնանք գտնել զայն։ Սակայն մեր օրերու ընթացքին ինչքա՞ն ժամանակ կը հատկացնենք Ավետարանը կարդալու համար։ Երևակայեցեք՝ կը տառապինք, կը չարչարվինք, կը տխրինք, կը հուսահատինք, կը վշտանանք, և մեր հոգիները այդ ընթացքին ինչքա՜ն վնասի կ’ենթարկվին։ Բայց բուժումը՝ դեղը, այդ էջերուն մեջ կը գտնվի։ Ունինք զայն. հասանելի է մեզի և կը սպասե մեզի։ Աստվածաշունչը Աստծո շունչն է, և Աստված Աստվածաշնչի միջոցով մեզի կը շնչե։ Կը հանդիպինք այդ շունչին, կը ստանանք այդ շունչը, և այդպիսով ինքը մեզի կյանք կու տա, կ’ոգևորե, կը վերականգնե և կը նորոգե մեզի։ Ուրեմն այս ևս մեզի համար հիշեցում մըն է, որ Ավետարանը կարդանք։ Աստվածային դեղ մըն է, որ ունինք, անվճար է և ամենաուժեղ բուժումն է, որ կրնանք գտնել այս կյանքին մեջ՝ մխիթարություն վշտացյալներուն և բուժում հիվանդներուն, որոնց մեջ բոլորս կը գտնվինք։

Այսօր Ավետարանին մեջ կը կարդանք այն հատվածը, երբ Հիսուս սկսավ իր առաքելությունը երկրի վրա։ Ըստ Ղուկասի՝ նոր սկսած էր իր երկրային առաքելությունը։ Անապատեն ելավ, գայթակղութենեն անցավ, մկրտվեցավ և սկսավ իր առաքելությունը։ Առաջին հերթին եկավ ոչ թե իր ծննդավայրը, այլ այնտեղ, ուր ինքը մեծցավ՝ Գալիլեայի այդ շրջանը, մանավանդ Նազարեթը։ Վերադարձավ հոն և շաբաթ օրը մտավ ոչ թե տաճարը, այլ սինագոգը՝ ժողովարանը։ Որովհետև ինքը արդեն հայտնի ուսուցիչ և վարդապետ էր, ընթերցումը իրեն տվին և ըսին. «Ընթերցե՛, վարդապետ, ռաբբի»։

Ընթերցեց Եսայի մարգարեությունը։ Համարձակ կերպով կարդաց այն բաժինը, ուր մարգարեն կ’ըսե. «Տիրոջ Հոգին իմ վրաս է, որուն համար իսկ օծեց զիս և ղրկեց աղքատներուն ավետարանելու, սրտաբեկները բժշկելու, գերիներուն ազատություն քարոզելու և կույրերուն՝ տեսողություն, ճնշվածները ազատ արձակելու և ծանուցանելու Տիրոջ շնորհքի տարին»։ Այսպես քարոզեց և ըսավ, որ այս իր մասին է և իր կարդալով կ’իրականանա։

Շատ մեծ խոսք էր, և ժողովուրդը զարմացավ ու ուրախացավ։ Կ’ըսեին, որ ինքը կ’ըսե, թե Մեսիան է, և մեր տղան է։ Մեծ խոսք ըսավ. իր հրաշքները մեզի համար պիտի կատարե։ Կ’ըսեն. «Լսած ենք, թե ինչպես հրաշքներ ըրած ես տարբեր տեղեր. ուրեմն մեզի ալ ըրէ»։ Ինչպես խոսքը կ’ըսե՝ «Բժի՛շկ, բժշկե՛ ինքզինքդ»։ Դուն մեզի կը ճանչնաս, ուրեմն մեզի համար հրաշքներ գործե՛։ Բայց չեղավ. մերժեց։

Ժողովուրդը, որ մեկ վայրկյան առաջ ուրախ և ոգևորված էր, հանկարծ զայրացավ և հիասթափվեցավ։ Հիսուսին դուրս վռնդեցին և նույնիսկ ուզեցին վնաս հասցնել իրեն, որովհետև երբ Մեսիան տեսան, միայն իրենց մասին կը մտածեին. «Ինչպե՞ս պիտի օգնե ինծի։ Ինչպե՞ս պիտի ծառայե ինծի»։ Եվ Հիսուս ըսավ, որ մարգարեն ամեն տեղ ընդունելի է՝ բացի իր քաղաքին մեջ։ Եվ այնտեղեն ելավ։

Ուրեմն այս է այսօրվա Ավետարանի պատգամը. երբ կը լսենք Հիսուսի հրաշագործ սիրո մասին՝ մարդկության հանդեպ, պետք է մարդկության մասին մտածենք։ Այո՛, մեզի համար է. անհատապես եկավ բոլորիս փրկելու։ Սակայն քիչ մը ավելի լայն պետք է նայինք և հասկանանք, որ քույրեր ու եղբայրներ ենք իրարու։ Եթե Հիսուս եկավ ինծի օգնելու, կը նշանակե, որ եկած է նաև ուրիշներուն օգնելու։ Եվ արդյոք իմ միջոցով կրնա՞մ մասնակից դառնալ այդ օգնության գործընթացին։ Որովհետև եթե մենք չգործածվինք իբրև այդ ձեռքերը, այդ ժողովուրդին պես կը դառնանք. «Եկած է մեզի փրկելու. փրկե՛ զիս»։ Ուրիշներուն մասին չենք մտածեր։ Ուրեմն առիթ մըն է, որ ուրիշներուն մասին մտածենք և այդ մտածումը գործադրենք՝ տեսնելով, թե ինչպես կրնանք Հիսուսի նման ձևով բոլորին ծառայել աշխարհին մեջ։

These days, in a world that is very comfortable speaking about spirituality, it is often becoming increasingly uncomfortable speaking about Christianity. It is very normal for people to talk about mindfulness and yoga or about media and television—really, whatever sort of thing is being transmitted to people these days—and think about it in terms of spirituality. You can hear about movies being “spiritual sequels” or something like that. The word “spirit” is thrown around here and there all the time.

Spirituality is a beautiful thing. Each and every one of us has a soul. If we believe that there is such a thing as spirituality, then we have to accept that within us there is such a thing as a soul—something more than the meat of this body that we are in and all of the physics involved in making it operate until it dies. There is something that goes beyond that, and that thing is a soul, a spirit. That spirit has a capacity that goes beyond the immediate vicinity of our lives, our minds, and our thoughts. There is a connection there.

This is great. It certainly is an essential element of Christianity. If there is no soul and no spirituality, then Christianity certainly does not make sense. Religion as a whole does not make sense. Spirituality is a wonderful thing. In fact, Jesus Christ knew some spiritual people. He knew people who believed in God, and he was happy to preach to them as often as he could.

The passage today comes to us from the Gospel of Luke. It is a moment after Jesus Christ was tempted in the desert. He has just overcome those forty days of temptation, when the devil descends and tries to misdirect him from his God-ordained purpose. But he naturally overcomes this without giving in. He goes forth to be baptized and begins what we refer to as his earthly ministry. He had lived a life up until that moment, but his active ministry would not start until that point in his life, already in his thirties, when he comes forth to preach his message—the saving message, the message of the Messiah, the message of the one who has come to renew and restore the covenant.

The first place that he goes is his local synagogue in Galilee, in the area where he grew up and where he is known. He is known as a rabbi, and Scripture tells us that he went to the synagogue on the Sabbath day, as was his custom. We know that this was something he did regularly. Because he was a recognized teacher, they handed him the reading for the day, just as we have readings today and I am talking to you about this day’s reading. They had a reading that day from the prophet Isaiah, and they said, “Will you read from this and teach us today?”

He opened the scroll and read from the prophet Isaiah. He read the beautiful passage in which the prophet speaks about the Spirit of the Lord being upon him and says what he came to do. What a beautiful summary of Christ’s mission it is when he says: “The Spirit of the Lord is upon me because he has anointed me to preach the Gospel to the poor. He sent me to heal the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives and recovery of sight to the blind, to set at liberty those who are oppressed, and to proclaim the acceptable year of the Lord.”

The prophet had said this hundreds of years before Jesus Christ was on earth. Jesus read it and said, “Upon the reading of this, I am fulfilling this prophecy. God was speaking through Isaiah when Isaiah was around, but in fact, I am the one who was speaking. I am the one upon whom the Spirit of the Lord rests. I am the one who has been sent here to do these things.”

The people were spiritual people, and they were very happy to hear that message. They got excited. Well, this guy is telling us he is the Messiah. This is great. Not only has the Messiah come, but also he is our buddy. He is the guy who grew up in our neighborhood and our town. He knows us really well, right? Well, I guess this is going to go well for us now because the Messiah is our good friend. I guess he is going to hook us up with some miracles, and things are going to go well.

And he does not. They heard that he could perform miracles. He was doing them in Capernaum nearby and in other places, and he said, “No, I am not here just for you. I am here for humanity, for all of humanity.” He implies in this passage and in the way he speaks with the people that he has not come only for his neighborhood. He has not come only for his town, his area, or his part of Judea. He has not even come only for the Jews. He came for everybody, and he came for you and me.

These very spiritual people, who believed in the Messiah, were ecstatic a minute before. They found out it was Jesus, and they were like, “Rock on.” Then they found out, “Oh, wait. This guy is not here just to do us favors and take care of us? And he is even talking about helping other people—even people who are not Jews?” They went from feeling fantastic to feeling wrathful in the space of a heartbeat. Not only were they upset, but they threw him out of the synagogue and out of the town, and they tried to throw him off a cliff. That is what the Gospel of Luke tells us. They tried to throw him over the edge of a cliff because they were so angry that the Messiah had come, but he had not come just for them.

Spirituality might get us to a place where we can believe the things that we want to believe. But faith in Christianity means submitting to the truth of the message that Christ delivers to us through the Holy Gospels. That is an important step further. It means recognizing that our Messiah, our Savior, our Christ came for you and me and for our people, but also came for everybody else. We are all part of a plan of salvation because he loves each and every one of us.

In order to submit ourselves to that message, we must be willing to accept one another as fellow participants, as brothers and sisters, in the history and continuing process of salvation—everybody in this room, everybody in this town, and everybody else in the world. We have to be prepared to love and respect one another accordingly, and also to love and respect Christ’s message for our own salvation.

I will give you one very simple example of how we all fall short of that. In this passage, we hear, as I mentioned before, that Jesus Christ had a custom of going to the synagogue every Sabbath. What was Jesus Christ doing? Jesus Christ was going to church when he was supposed to go to church. He had the appropriate, lawful, and God-pleasing custom of worshiping with the people in the equivalent of a church at that time, which was a synagogue.

Did Jesus Christ need to go to church? He did not need to go to church. Did Jesus Christ need to be baptized? He did not need to be baptized. Did Jesus Christ need to be tempted? No, he did not need to be tempted. But he did all these things so that we could learn to be like him. He was tempted so that we could learn, like him, to overcome temptation. He was baptized so that we could learn, like him, to be baptized. He worshiped with the people because we were meant to learn, like him, that we are supposed to worship together.

To be spiritual is to say, “Well, there is something out there that we like, and we can be part of something that goes beyond this earthly reality.” That is well and good. To be a Christian means accepting the example that is Jesus Christ and following accordingly, without allowing whatever excuses may be presented to us to be adequate.

Today, I read a story on Facebook from Israel. It was about an Antiochian Orthodox church that had been destroyed in recent attacks, and the people were gathering in that destroyed church to celebrate the Divine Liturgy. We know very well that we have lost Tatevank, Amaras, Surp Mariam Astvatsatsin in Stepanakert, and Gandzasar. If any of us had the opportunity to go there and worship in the past, we did it. Փառք Աստուծո։ We are not going to be doing it again anytime soon.

If we have the opportunity to come together and worship God, to praise God, to be in one another’s presence, and to receive the salvation that he offers us in whatever holy space we have available, let us be grateful for it. Let us embrace that opportunity, because this is one of the lessons Christ is trying to teach us through the example of his preaching at the synagogue in Galilee.

Therefore, today I pray that, once again, through the reading of the prophecy of Isaiah and the hearing of the words of our Lord and Savior Jesus Christ, what he wanted to happen is happening and can continue to happen through his Holy Church: the comforting of the brokenhearted, the restoring of sight to the blind, and freedom for those held in captivity. All these things are the power that radiates from the body of Jesus Christ, which is his Holy Church. Amen.