Patience, Prayer, and Hope: The Example of St. Mary

Յանուն Հօր եւ Որդւոյ եւ Հոգւոյն Սրբոյ. Ամէն։

Այսօր Վերափոխման տոնն է, և այսօր կը հիշենք, թե ինչպես Աստծո ամենահավատարիմ դուստրը՝ Սուրբ Մարիամ Աստվածածինը, վերափոխվեց երկինք՝ ի նշան և ի փաստ իր սրբված վիճակին։ Նորեն ապացույց է, որ ինքը, ինչպես մենք կըսենք, սրբերու առաջինն է։ Ուրեմն, երբ այսօր կը հիշենք Սուրբ Մարիամ Աստվածածինը, պետք է հիշենք նախ և առաջ անոր հավատարմությունը և համբերությունը։

Համբերությունն այս կյանքում շատ-շատ դժվար է, որովհետև բուն համբերությունը չի օրինակվիր մեր աշխարհում։ Մենք պահանջկոտ մշակույթի մեջ կապրինք։ Մենք աշխարհի մեջ կապրինք, ուր այն, ինչ որ կուզենք, անմիջապես պետք է ստանանք, և եթե անմիջապես չենք ստանար՝ կը նեղվինք։ Կը կարծենք, թե արժանի չենք, կամ թե ուրիշները կուզեն մեզ նեղացնել կամ ստիպել, որ սպասենք։ Այդ վիճակը, այդ դիրքը, մարդու հոգու համար թունավոր է, որովհետև Հիսուս ըսավ, որ հեզերը պիտի ժառանգեն։ Ինչպե՞ս կրնանք հեզ ըլլալ։ Կրնանք հեզ ըլլալ՝ ներկայացնելով մեր համբերությունը։

Սակայն երբ կը տեսնենք անարդարություն, երբ կը տեսնենք անիրավություն, և երբ կը տեսնենք այն, ինչ գիտենք, որ պետք չէ հանդուրժենք՝ մեղքը և մեղավոր կեցվածքն այս կյանքում, ինչպե՞ս կրնանք համբերատար լինել։ Ասիկա մեզի համար պետք է անընդունելի ըլլա։ Օրինակ պիտի բերեմ ձեզի Արցախի վիճակն այսօր, ուր շրջափակման մեջ մեր քույրերն ու եղբայրները՝ հայոց ազգի զավակները, անարդարորեն ստիպված են սոված և բանտարկված մնալ իրենց հայրական հողի վրա։ Ինչպե՞ս կրնանք համբերատար լինել և մեր համբերությունը ցույց տալ այսպիսի երևույթի առջև։

Այսօր, քանի որ Աստվածածնի տոնն է, պետք է որդեգրենք Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի օրինակը։ Մենք լավ գիտենք, ինչպես դժբախտաբար գիտեն բոլոր մայրերը, բայց առավել ևս Սուրբ Մարիամ Աստվածածինը, որ մայրական կյանքը դժվար է։ Կան պահեր կյանքում, երբ պետք է մեր ուզածը, մեր ցանկությունները և մեր կարիքները հանձնենք Աստծուն՝ վստահելով, որ ի վերջո մեր զավակներուն համար բարին պիտի ըլլա։

Ամենալավ օրինակը Սուրբ Մարիամ Աստվածածինն է, որ ունեցավ կատարյալ Որդին՝ Աստծո Միածին Որդին՝ մեր Տերը Հիսուս Քրիստոսը։ Ան իր կյանքում տանջվեցավ, չարչարվեցավ և, ինչպես գիտենք, ի վերջո խաչվեցավ մեր մեղքերուն համար։ Ասիկա ամենաանարդար օրինակն է։ Մարիամ ստիպված էր դիտելու և չէր կրնար այդ ճակատագիրը փոխել իր սիրած Որդուն համար։ Չնայած որ այդ դիտելը դժվար էր, և ասոնք Սուրբ Մարիամի վերքերն էին, ինքը կարողացավ դիմանալ, որովհետև իր հավատքը և իր հույսը Աստծո վրա էին։ Ան գիտեր, որ ի վերջո արդարացնողը Աստված է։ Ան գիտեր, որ այս աշխարհը, անոր վերջն ու նպատակը, մեզի համար անըմբռնելի և անհասկանալի են՝ ավելի մեծ և անսահման։ Ուստի իր հույսը և վստահությունը դրավ Աստծո մեջ։

Այսօր կաղոթենք, որ բոլորս նույն ուժով և հույսով մեր հավատքը դնենք Աստծո վրա, որպեսզի ի վերջո մեր ազգի իրավիճակը, Արցախի ճակատագիրը և մեր անձնական պատմությունը Ինքը դեպի բարին տանի։

Just a couple of days ago, we celebrated my son’s birthday. He turned five years old on Friday, and how that happened, I don’t know. Time has flown. Those pandemic years seem like they happened too much and didn’t happen at all at the same time. It is really hard to keep track of the passage of time and years these days. But all of a sudden, my son Sion turned five years old.

As Sion grows, he continues to be an interesting inspiration for me in my prayer life and in my homiletical preparation. He presents all sorts of interesting ideas and challenges in our life because, just like all of our children, he is unique, he is blessed, and he has come to us just like these children gathered here today. When I see Lucine, Zara, and Melly here, I am inspired by their presence in the church. I think, “What wonderful people will you grow up to be, and how can we help you be the best people you can be?” As a father—your spiritual father and parish priest, but also Sion’s actual father—I am constantly asking myself this question.

One way I try to help Sion be all that he can be is by trying to teach him patience. This is very much like trying to teach the alphabet to a cat. It is not easy, and often I wonder if it is even worth it. But we talk about patience, and on his fifth birthday patience was definitely in short supply. He came out of bed at six o’clock in the morning and wanted to know where the cake and presents were. We struggled through the day and got as far as we could. We eventually waited until the end of the day to conduct that tradition. Hopefully, that bears fruit in the future and he has even an ounce more patience because of the experience, but I will leave that to God to judge and to future generations. For now, we do what we can.

However much my hyper five-year-old struggles with patience, the reality is that we all struggle with patience in this life. We all struggle with being in a state that may be uncomfortable or where we lack what we desire. We want the thing we do not have; we need the thing we do not have. Patience eludes us in those moments when we need it most.

Last week we talked about repentance. For many of us, particularly those of us who are churched and formed in the Church, repentance often comes easily for most things. But the thing for which we really need to repent is the thing for which we find repentance hardest, and it may be something we achieve only once in our life. In many ways, patience is like that. It is easy to be patient about things we do not care about, but for the things that mean a lot to us, it is hard to be patient. Sometimes, however, it is essential and unavoidable.

A lack of patience in this life can cause suffering and can even inspire sinfulness. Our pride, or the feeling—having lived in this on-demand society—that we deserve to get what we want when we want it, can corrupt our hearts. It can drive us away not only from inner peace and contentment but toward a condition that separates us from one another and from God, which is a state of sinfulness. Moving away from being demanding and finding peace in patience is very much a Christian movement that we should all strive to make more and more in our lives.

However, there are things in our lives about which, rightfully, we find it hard to be patient: when we see injustice, persecution, or sin. The Gospel says, “Hate sin.” How can we be patient in confronting that? Patience does not mean allowing that situation to persist. We have to ask ourselves how we find the right path in those moments.

Today we have a perfect example before us as I bring forward the condition of our people in Artsakh. Unfortunately, this seems only now to be gaining traction in the media, social media, and our culture, whether in the diaspora or in Armenia. We have seen various movements taking place to raise awareness about the plight of our brothers and sisters in Artsakh. Since before Christmas, they have been under an unjust and illegal blockade perpetrated by the state of Azerbaijan for the purpose of causing our people to suffer there and taking the lands of our forefathers. Over this past week, statements connected with the International Criminal Court indicated that what is happening right now constitutes even a textbook definition of genocide.

When we see this going on under any circumstances—let alone happening to our brothers and sisters in a place very dear to our hearts—how do we have patience? Where does patience even play a role in this situation?

Truly, there are times, even when we are dealing with persecution and injustice, when our own involvement is effective only to a certain degree and may sometimes be counterproductive. There are times when we want to be involved but cannot be actively involved in the way we wish. If you or I could be in Artsakh right now and solve that problem, we would be on the first plane. But there are ways we can help, and we have been doing that here at St. John. Last week, in the span of a couple of days, we raised over ten thousand dollars, which was sent to chaplains serving in Artsakh, and they have already received those funds. We raised enough to provide what they needed for themselves, their families, and their ministry. Certain funds were also set aside for the Diocese of Artsakh to distribute to families who do not have enough money to obtain the limited food supplies presently available in Stepanakert. There are practical things we can do, but ultimately the greater fate of our people in Artsakh is not directly in our control.

Here on this Feast of the Assumption of the Mother of God, St. Mary, let us remember her example. It was her fate, not simply as a mother in general—as is the fate of most mothers—but as the mother of Jesus Christ, to suffer patiently through times when she wished she could take away whatever was causing her child to suffer. She saw injustice being done to her son, Jesus Christ, not only on the cross but throughout his life, as people willfully misunderstood and persecuted him, manipulated others around him, and tried to manipulate him. As she saw all of this happening to the perfect incarnation of God, the Son of Man, and to her beloved son, she suffered.

Still, she remained prayerful and put her hope in God, believing that the will of God would, in the end, bring her son’s plan—the rescue plan for humanity—to fruition. Although she had to witness this suffering, ultimately it would be for the greater good: for the good of God’s vision for humanity and as part of what she was called to experience in her role as the first among saints, the God-bearer, the Theotokos, St. Mary.

St. Mary is venerated today because she provides us with a perfect example of loyalty and patience amid hard circumstances. When we offer prayers of intercession, she is always the first person we remember because of her blessed status, but also because this is an experience each and every one of us knows very well: to be in the midst of a difficult situation that we cannot immediately resolve and to have to suffer through it.

However, we are not suffering through it alone. We are suffering through it by the grace and compassion of our Lord and Savior Jesus Christ, who walks with us daily on our journey and ultimately will guide us through that suffering until the fulfillment of God’s vision for our lives—the purpose for which we were brought into this world.

It says in Philippians, “I can do all things through God who strengthens me.” This passage is not just about achieving things; it is about withstanding things. It is about overcoming things by having faith that God will bring us through to the other side of the tumultuous nature of our experience. Whether this is in our daily lives or in the life of the Armenian nation, during these difficult moments remember to remain prayerful. Remain in relationship with the saints and with Jesus Christ through prayer. Remember that ultimately he will guide each and every one of us, and the Armenian nation, unto the glory of the All-Holy Trinity. Amen.